Boe, Da en ik

Alle wegen

2012-01-30T23:09:00.000+01:00

Staken. Een staking. Net op 30 januari. Dan komen de Europeanen. 19. Niet die voor de Europese top, maar die voor ons project 'Every picture tels a story'. Gaan zij hier geraken? En hoe gaan zij hier geraken? We kunnen nu niks doen want we weten niet wat er gaat gebeuren. We zullen moeten wachten tot de maandag zelf. De hele dag standby zijn en rijden naar waar nodig is.
Dat begon dan met op zondagavond de Litouwers te gaan halen. Die maakten er gewoon een extra dagje Antwerpen van. Slim van hen en handig voor ons: geen file naar de vlieghaven.
Op maandag zouden als eersten de Italianen komen, maar die kregen op de vlieghaven te horen dat hun vlucht gecanceld was. Ze konden een nieuwe vlucht via Zurich krijgen. Naar Zaventem. Doen! En dan hadden we nog Ieren die dan maar naar Düsseldorf vlogen in plaats van naar Charleroi. Waardoor Jos in alle vroegte met het buske naar daar kon bollen, over ijzige wegen. Tot slot waren er de Engelsen die via Amsterdam geboekt hadden en die wonder boven wonder met tien minuten vertraging in Zaventem landden. Helemaal volgens het boekje, maar nét dat gaf zoveel verbazing!
Wij leerden alvast dat alle wegen naar Antwerpen leiden. Zonder zwans.

Moderne groetjes

2012-01-29T21:31:00.000+01:00

"Ik ga vanavond eten bij vrienden. Jef zal daar ook zijn."
"Ah, da's leuk dat ge die ziet, zo in helemaal ander gezelschap. Toch raar hoe het allemaal kan lopen."
Waarop de vijfjarige vanop de bank trots toevoegt: "Jef, dat is mijn peter!"
"Jaha, dat weet ik, jij hebt een leuke peter hé."
"Wil je hem soms de groetjes doen?"
De kleine reageert lauw en kleurt rustig verder. Wij babbelen rustig verder. Na twintig minuutjes: "Mama, wat zijn dat, de groetjes?"
"Wel Heidi kan vanavond tegen Jef zeggen dat ze jou gezien heeft en zo de groetjes aan hem doen. Dus dan zeg jij eigenlijk hallo tegen Jef zonder dat je hem zelf gezien hebt."
Hij is duidelijk niet onder de indruk en kleurt rustig verder. Tot ik een half uurtje later mijn jas aantrek en wil vertrekken. Ik hoor hem vanalles zeggen vanuit zijn zetel, maar ik versta er niets van. "Herhaal eens even aub?"
"Awel, als jij nu een foto van mij pakt en die straks aan Jef laat zien. Is dat ook geen goed idee?" En hij voegt er niet eens aan toe dat dat dan met de gsm kan of met een fototoestel, hij vindt het de vanzelfsprekendheid zelve dat ik een apparaat bij heb dat daar wel voor zal zorgen.
De moderne groetjes zijn geboren. En de ontvanger was er erg blij mee.

Kanwa

2011-11-20T21:30:00.000+01:00

Een zonovergoten zaterdag in november, de perfecte dag om op ontdekking te gaan in eigen land. Nodebais in Waals-Brabant is onze eindbestemming. Daar wachten de werken van vele kunstenaars op ons, en meer bepaald die van Kanwa Adikusuwah. Veel weet ik niet over deze man, alleen dat mijn reiki-leraar grote fan is en een prachtig beeld in haar praktijkruimte heeft staan. En dat een goede vriendin van mij een houten figuurtje kado kreeg van haar vriend dat was gemaakt door...Kanwa. Mooie wegen dus die naar deze man leiden.
We komen aan bij een prachtig oud huis met binnenplaats in een glooiend landschap. Waauw, de entree alleen al doet zijn werk: een majestatisch beeld vult het midden van een klein grasveld. Drie vrouwfiguren die tot ver in de hemel reiken met hun hoofden staan met hun ruggen tegen elkaar. Elke vrouw houdt haar handen op een andere plek: haar hart, haar buik en haar schoot. Ze voelen heilig. En dat straalt elk beeld uit dat ik hier te zien krijg. In elke hoek is er iets nieuws te ontdekken, de beelden bewonen de binnenplaats met zo'n naturel dat je ze niet meteen ontwaart.
In de werkruimte binnen staan de houten sculpturen en de foto's opgesteld als in een ceremonie. Alles heeft zijn plek.
De vrouw van Kanwa legt uit dat het thema Atlantis de opstelling draagt. En dan niet het land dat overspoeld wordt door het water, maar het verse land dat als eerste uit het water oprijst, de kracht die daarvan uit gaat en daarmee gepaard gaat.
Ik kijk naar de godin. Zij staat onbewogen en zij begrijpt alles. Ik kan kijken naar de nerven van het hout en hoe de kunstenaar het hout volgt, hoe de kern van het hout op de plaats van het hart van de godin zit, maar daar gaat het niet om. Het gaat om de eenvoud en de diepe welkom die ik voel. Het gaat om het gesprek dat de beelden met de toeschouwers hebben. Aller-individueelst en aller-universeelst (laat dit Nederlands zijn) We blijven lang hangen, deze sfeer laat niet los. Deze sfeer is als een bad vol liefde waar het goed toeven is.

Na deze schotel hoeven er geen andere spijzen meer te volgen. We wandelen, laten ons leiden door bergen bieten, wakkere ezels en ronde pleintjes. We gaan op in dit wonderbaarlijke festival, eten lekkere dingen, zien mooie huizen, ontmoeten bijzondere figuren. Maar alles met het licht van de eerste ontmoeting in ons.

met de trein...

2011-10-05T19:01:00.000+02:00

Is altijd een beetje reizen.
Zou je er al zijn.
...
Welke slogan komt er in jouw hoofd op na die eerste drie woordjes?
Ik kreeg vandaag post van de NMBS. En ik dacht: 'Oei, zo'n dikke envelop, dat zal niet veel goeds beloven, waarschijnlijk nog meer papieren om in te vullen.'
Voorbije zomer - jaja zòmer - had ik immers een klachtenbrief ingevuld. Ik ging voor een daguitstap naar Oostende en kwam een beetje laat toe in Berchem Station. Normaal is dat geen probleem, want de rijen zijn er nooit lang, maar ja die dag had ik pech. een bomvolle ruimte aan de loketten dus ik besloot mijn ticket aan de automaat te kopen. Omdat ik haast had, kon ik niet eerst achter alle knopjes gaan kijken welke kortingen daar verborgen zaten. Enkele zijsporen heb ik wel gecheckt, maar ik ben geen kind meer, nog geen senior en een donderdag is bij mijn weten nog altijd geen weekend. Oké, hup dat ticket bestellen en betalen en groot was mijn verbazing toen ik het uit het bakje nam. Op het rechtse afscheurstrookje prijkte in grote letters 'summer ticket, reis overal heen voor slechts 7 euro enkele reis'. Mijn ticket heen en terug naar Oostende kostte me 32 euro. Daar word een mens niet blij van. De conducteur op de trein kon me niet helpen. Hij was wel vriendelijk maar hij dacht niet dat ik een been had om op te staan. Ik had namelijk helemaal zelf dat ticket uit de automaat gehaald, dus de NMBS kon daar niets aan doen. Als een loketbediende mij een fout ticket zou geven, dat zou wat anders zijn. Maar ik kon het altijd eens aan het loket navragen. In Oostende aan het loket: 'Neen mevrouw, u hebt dat ticket in Antwerpen gekocht, wij kunnen u niet verder helpen.' Uiteindelijk heb ik dan toch een klachtenformulier in handen gekregen toen ik diezelfde avond met nog wat zeezout in mijn haren in Berchem aan het loket de situatie uitlegde. Er huist af en toe een pitbull in mij. Dus ik vul alles netjes in, steek mijn treinticket erbij en post het, op hoop van zegen.

En kijk, vandaag, op de eerste dag die echt herfstig aanvoelt, hou ik een dikke envelop in mijn hand. Nog meer formulieren?
'Geachte mevrouw,
Wij hebben uw vraag goed ontvangen.
Uit commerciële overwegingen bezorgen wij u compensatiebonnen met een gezamenlijke waarde van 18,60 euro. Dit bedrag stemt overeen met het prijsverschil tussen het biljet dat u op 29/07 kocht en een summer ticket voor hetzelfde traject.'

Ik maak een huppelpas richting voordeur. Vanuit welke overwegingen dan ook, het maakt niet uit, ik hou vier leuke bonnen in mijn hand die een jaar geldig zijn! Eigenlijk heb ik zin om meteen op de trein te springen een ritje te maken, gewoon, zomaar ergens heen, voor het plezier, want met de trein.... is altijd een beetje reizen.

Soep

2011-09-19T21:04:00.000+02:00

Ik maak er een soepje van. Dat doe ik meestal met een pompoen, zo groot, wat moet ik er anders mee? Deze pompoen kwam recht van het veld, via opslagplek garage, in mijn handen terecht. Een jong exemplaar, dat ik niet te lang mocht bewaren, want de schil was nog te dun. Oudere pompoenen kan je langer bewaren, hun schil wordt ruwer en aan hun steel zakken ze een beetje in. Dit blozend oranje bolletje nam ik met veel plezier mee naar huis en ik droeg hem trots mijn keuken in. Met in mijn andere hand nog een zak en rond mijn schouders een tas en aan mijn pink een sleutelbos. Ik voelde mijn grip om het tere steeltje verslappen en één tel later plofte de pompoen op de keukentegels. Het kraakte onaangenaam, de tere schil was in twee gebarsten. Auw. En ook: aha, zo kan ik de volgende keer ook een pompoen in twee krijgen in plaats van daar onhandig met een keukenmes doorheen te wroeten.
Voor het soepje was er nog eerst pompoen-pastasaus. De beste ever (met pijnboompitjes en room en dille en look)! En de andere helft van de pompoen netjes in partjes gesneden de vriezer in. Om daar na een week weer uit te mogen, van de vrieskoude meteen in een kookpot.

Qua sauna-effect kan dat tellen. Er mocht nog wat bij in de kookpot, want zo'n jonge pompoen heeft een zachte smaak. Na een duik in mijn ijskast toverde ik een halve bio-rode biet te voorschijn, van hetzelfde veld en uit dezelfde garage. Pompoen-rode bieten soep, dat kan niet mislukken.

Een halve pompoen tegenover een halve rode biet, je zou denken dat de pompoen de overhand haalt, maar na wat mixen kreeg ik bloedrode biosoep, akelig lekker.

Doordeweekse ontmoeting

2011-09-14T22:14:00.001+02:00

Van op een afstand mik ik de vork in het witte bestekbakje dat ik gebruik als verzamelplaats voor af te wassen gerief. Er springt iets zwarts weg. Tiens, er hing toch niets aan die vork? Ik steek mijn neus in het bakje en deins ogenblikkelijk weer achteruit. Ik sta oog in oog met een ongenode gast: een spin van het betere kaliber. Voorzichtig werp ik een tweede blik over de rand. Wow, ze is echt groot. Met van die harige poten en een kop waar precies twee klauwen op staan. En van die heel erg aanwezige poten waar je een beetje duizelig van wordt als je ze probeert te volgen in hun beweging. Ik blaas en ze laat zich levenloos in een hoekje vallen. Het daagt me dat zij er in haar eentje nooit uit geraakt. Hoe is ze er dan in de eerste plaats in geraakt? Gelukkig dat die vork haar niet gespietst heeft. Waar zal ik ze laten? Want nooit meer afwassen is geen optie. Ik zal ze straks buiten laten, maar niet op mijn terras want dan zit ze meteen weer binnen. Aan de voordeur dus, maar da's voor later, want het is zondagochtend en ik loop nog in mijn pyjama.
Een uurtje later wandel ik met het bakje naar beneden en open de deur van de kelder, want buiten is het te koud. Ze kruipt weg onder de bovenste houten trede. Nooit meer op mijn blote voeten de kelder in, denk ik. En ook: 'dat is het leuke van september, de beestjes komen binnen een schuilplaats zoeken, de herfst is in aantocht!'
De volgende avond kom ik thuis van het werk, doe het licht aan in de gang en zie haar zitten: de langpotige schone, mooi in het midden van de witte muur naast de deur. Ik hou de deur open en blaas haar buiten, dik tegen haar zin, dat is duidelijk. De volgende ochtend ga ik naar buiten en zie ik binnen in de hoek aan de deur... een spin. Ze lijkt verdacht veel op het exemplaar dat ik al twee maal buiten zette, ik ga er van uit dat zij het weer is.
Ze kan dus door dichte deuren binnen geraken - harry spider!
Ik laat haar zitten.
Ze heeft haar punt duidelijk gemaakt.
Ze blijft.

Ontwapenend

2011-09-11T23:27:00.000+02:00

Avond. De bel gaat. Ik open de deur. Iemand op de stoep met een stengel in zijn hand. Ik volg de groene stengel naar boven en zie daar een pracht van een zonnebloem prijken. Een echte frisse kleur geel waar ik instant vrolijk van word. Ik kijk naar beneden en zie een plastic zakje aan de stengel hangen. Zo verkopen ze volgens mij geen zonnebloemen in de plantenzaak. Hij zal die toch niet stiekem uit één of ander tuintje meegenomen hebben? Mijn wenkbrauwen gaan vragend de hoogte in.
"Die zonnebloem riep mij, ze hing half over de dakrand van een plat dak, zo helemaal verloren en in haar eentje, niemand zag haar, ik moest ze wel redden. Snij ze af en geef ze maar snel water."
"Jamaar ze heeft toch veel wortels, als ik ze nu in een pot plant, zou ze dat overleven?"
En ja hoor, zelfs de kleine knopjes groeien verder en vouwen hun blaadjes heel voorzichtig open. Afwachtend volg ik hen, benieuwd of ze het echt zullen halen. Eerst drie blaadjes die schuchter kleur bekennen en een dag later barst de hele knop in geel vuurwerk open. Ze maken me stil, met z'n drieën aan één steel. Neergepoot in vreemde grond op een vreemde plek. Eerst zelfs nog aan de noordelijke kant van het huis verdorie. Maar hier aan de zuidkant stralen ze. Ik ken geen bloem die meer ontwapenend is!

Mini-boekjes

2011-09-09T20:30:00.001+02:00

Mini-boekjes van 7 cm hoog en 5 cm breed.

Handgebonden met prachtige omslagen van Japans papier.

12 witte blanco pagina's om je eigen gedichten, je eigen 'merci' of 'zomaar' neer te pennen. Als kaartje bij een kadootje, als verjaardagskaart op zich, als mini-boekje in je portefeuille om nota's te nemen of boeken-en muziektips te noteren.

3,5 euro per stuk.

op zeven

2011-09-07T23:18:00.000+02:00

Ik kreeg een smsje dat zei: je oorbellen zijn op het 19u journaal van canvas verschenen.
Ik dacht dat het een grapje was.
Canvas heeft immers geen 19u journaal.
Dan was het op één, luidde de reply.
Dus ik op zoek.
Neen, niet dat item over Syrië.
En bij Di Rupo moest ik het ook niet zoeken.
Aha, Oostende misschien? Het bericht kwam immers van de Westkant van ons land.
En ja, daar zag ik plots iets bekends bungelen aan de oren van een voor mij onbekende dame.

http://www.deredactie.be/cm/vrtnieuws/mediatheek/programmas/journaal/1.1105118

Voilà, mijn oorbellen zijn in het "zevenuurjournaal" verschenen.
Let the business roll!

Treinen

2011-08-29T20:53:00.001+02:00

Met de trein zou je er al zijn.
De trein is altijd een beetje reizen.
Allemaal waar! Zeker in het weekend, als een weekendbiljet mij ver weg brengt tot voorbij Leuven, voor amper 8,3€! Overstappen in Mechelen, overstappen in Leuven en de hele tijd met mijn neus in een boek of mijn ogen turend door het raam. Ik kom gezellige stationnetjes tegen en ik verbaas me er over dat Vlaanderen echt wel mooie, groene plekjes heeft. Met namen zoals Wespelaar-Tildonk en Hambos, die me zin doen krijgen om uit te stappen en even onder de kerktoren te gaan kijken.
Een treinreis met één hoofddoel: de verhuis van 19 papieren oorbellen (www.smukker.blogspot.com). Want hoera, ze zullen zich helemaal officieel als winkelobject moeten gaan gedragen. Ze zijn vanaf nu immers te koop bij Bleu Celeste (www.bleuceleste.be). Daar mijn oorbellen kunnen verkopen, is voor mij een zeer fijne volgende stap! Deze prachtige winkel huist in het stationsloket van Heverlee. Mijn oorbellen zullen er zich helemaal thuis voelen, Bleu Celeste is immers ook mijn Japans papier leverancier.
Soort zoekt soort.

links

2011-08-22T21:51:00.000+02:00

Wat een leuke ontdekkingen:

http://www.bookcrossing.com
http://www.postcrossing.com
Iemand onder jullie die het kent en gebruikt?

Een dag in Cadzand bracht me in gesprek met Jeppo:
http://www.jeppo.nl
Kijk eens naar de foto's van zijn sculpturen en lees de fijne, eenvoudige formuleringen bij zijn beelden. Maar beter nog dan naar zijn site kijken: ga gewoon langs en praat met hem, hij brengt je helemaal in vervoering!

Love lock

2011-07-10T10:04:00.000+02:00

Venetië spreekt tot de verbeelding. Van veel mensen. En dat levert veel volk op in de straten tussen het station, de Rialto brug en het San Marcoplein. Je hoeft de weg niet eens te kennen, je kan je gewoon met de stroom laten meevoeren en je komt vanzelf op de bekende plekken. Even kan ik dat volhouden, diep inademen en onder water waden, maar mijn longcapaciteit is niet zo groot. En dan heb ik een rustige plek nodig om weer boven te komen en lucht te happen. Gelukkig is dat er ook in deze waterstad. Kleine straten en pleintjes waar de stilte als een wolk tussen de muren hangt, waar keukengeluiden uit openstaande ramen komen, waar kinderen buiten spelen in de schaduw van een boom. Waar ontelbare bruggen de straten verbinden. Mijn oog valt op een twintigtal sloten die aan een brug hangen maar die niets op slot houden. Ze hangen daar werkloos te hangen, het maakt me nieuwsgierig want deze taal begrijp ik niet.

Weer thuis spreekt een collega over Love-locks en dat dit een gebruik is van verliefde koppels. De sloten zijn een teken van hun eeuwige liefde. Blijkbaar is dat gebruik begin 2000 in Europese steden opgedoken, niet altijd tot tevredenheid van het stadsbestuur. In Moscow zijn er zelfs metalen bomen geplaatst op de meest populaire brug waar je een lock aan kan hangen zodat de geliefden het culturele erfgoed niet zouden beschadigen. In Parijs zijn op één nacht alle sloten mysterieus verdwenen, maar de geliefden lieten zich niet doen en nu is er een overvloed aan sloten.
Ik vind het een vreemd gebruik. "Schat, gaan we even naar de brug om een slot op te hangen als symbool voor onze liefde?"
Want wat sluit je dan op? De liefde kan toch niet ge-lock-d?
Gelukkig woon ik in een stad waar geen brug door sloten veroverd kan worden.
Of toch: dat kleine bruggetje in het stadspark.
Wie begint?

paperpaulo

2011-06-27T11:31:00.000+02:00

Er zijn zoveel mensen met een papieren hart. Mensen die hun hoogsteigen verhouding zoeken tot dat fijne materiaal. Zij kunnen met papier wat je niet voor mogelijk houdt. Ze lijken de kern van dat materiaal te doorgronden tot op het niveau waar alle mogelijkheden plots zichtbaar worden, na jarenlang zoeken en proberen en opnieuw proberen. Zo iemand is Paulo Taborda Barreto, een Portugees die in Nederland woont. Ik ontmoette hem op de Bommelse Kunstroute in Zaltbommel.
Hij praat met een sappig Portugees-Hollands accent en dat op zich maakt het al leuk om naar hem te luisteren. Tel daarbij de bevlogenheid in zijn handelen en de geestdrift waarmee hij je deelgenoot maakt van al die papierwonderen en je weet dat je een tijdje zoet bent. Hij spreekt over de looprichting van papier, over berg- en dalvouwen (maar spreek het woord origami niet uit, dan kijkt hij je furieus aan), over kromme lijnen vouwen. Als hij het doet lijkt het kinderspel, tot je zelf zo'n papiertje in de hand neemt. Na vijf minuten ziet het er verfrommeld uit. Er zit een vouw in, ja! Tot zover ben ik mee, maar al de rest rond de vouw lijkt helemaal nergens op. Het papier staat krom van het zweet van mijn handen, de vouw moet één, twee, drie keer opnieuw. Zucht. Door naast de meester te staan krijg je jammer genoeg niet meteen zijn gaven over.
Maar Paulo moedigt verder aan en is enthousiast over elke vouw die wel juist zit. 'Jaaa, jij hebt aanleg!' roept hij als ik plots tot mijn eigen verbazing de ene dalvouw naast de andere bergvouw tevoorschijn tover. Ik blijf oefenen, het papier laat zich niet zomaar kennen en biedt weerwerk tegen mijn handen en mijn hoofd. Want na al zijn uitleg en de oneindige mogelijkheden, duizelt het voor mijn ogen. Ik voel dat mijn hersencellen proberen om zijn logica te volgen, maar ze moeten afhaken. Ze zijn simpelweg niet in staat om zich driedimensionaal voor te stellen waar hij over spreekt.
Tevreden laat ik Paulo over aan de volgende klant. Een glas wijn in het waterige zonnetje zal me helpen om weer af te dalen naar de wereld van eten en autorijden en gewoon rechte vellen papier om op te schrijven.

Benieuwd naar meer? Zie www.paperpaulo.com (De Vitral-serie is prachtig! En vergis je niet: elk kunstwerk is terug te voeren tot een platgestreken vel papier...)

Miniatuur Museum

2011-06-12T22:35:00.001+02:00

Van sommige verjaardagskadootjes blijf ik genieten. Zo ook van het boek 'How to be an explorer of the world'. Het is een boek dat je helpt om kind te blijven op momenten dat je weer even vergeten was hoe dat moet. Neem het boek vast, sla het open en lees: Exploration nr 9 Case of curiosities. Collect objects that you do not understand or have meaning for. Alernate: Miniature museum. Collect only very small things. Store them in a mint tin or small box.
Zodra ik deze opdracht gekozen heb, leg ik het boek verloren. Nergens terug te vinden. Misschien zit ik er wel op? Maar nee, niet te vinden. En ik heb enkel de laatste opdracht onthouden, dus die wordt het. We zoeken een doosje, we zoeken iets om tussenschotten te maken, we zoeken kleine voorwerpen. De avond valt, maar wij blijven naarstig doorwerken. Ook een miniatuur museum vraagt concentratie. En geeft veel pret en voldoening. We knippen al eens een tussenschot in twee, laten de constructie in elkaar donderen en vinden gekke spullen in de tuin. Maar het resultaat mag er helemaal zijn. En het boek? Daar zaten we uiteindelijk toch op.

Een georganiseerde werkplek is zeer belangrijk voor het welslagen van het project.

Het begin van de verzameling.

Is te vinden in de gemiddelde Vlaamsche tuin.

Doosje bekleden met papier uit oud boek.

Rechte tussenschotten is iets voor ... anderen.
In het donker ronden we ons museum af en verbazen ons erover dat we zo lang zijn bezig geweest. Er zijn leuke manieren om je zaterdagavond door te brengen. Dit is er daar één van.

Afkicken

2011-06-12T22:10:00.000+02:00

Wennen aan weer thuis zijn na het vele onderweg zijn is een heuse dagtaak... En er is één zeer beproefde methode: vakantie houden in eigen stad. Het voordeel van al dat op reis zijn, is dat mijn ogen fris zijn. Ik slaag er nog enkele dagen in om ook mijn eigen omgeving verwonderd in me op te nemen en gun Antwerpen mijn frisse blik. Dwalend door straten die ik voor het eerst zie met mensen in vakantiestemming, lijkt de dag eindeloos te duren. Ik rijg de uren aan elkaar, voel honger, voel dorst en beland op een terras dat ik nog niet eerder zag.

Blijkt dat het cafeetje nog maar twee weken geleden de deuren opende. De gastvrouw is allervriendelijkst en prijst enthousiast haar lekkere kaart aan. Ze mag een verrassing voor me klaarmaken en ik krijg een vers, lekker broodje met ham en pesto. Het druipt van de olie, maar dat vervult me enkel maar met heimwee naar Spanje. De stoeltjes op het terras zijn kleurrijk en bovendien te koop. Een Afrikaans gezin maakt ze met de hand en je mag er eentje van haar terras plukken voor 65 euro. Allen daarheen! (hoek Sint-Paulusstraat en Klapdorp)

Fietsende Duitsers

2011-04-23T23:18:00.000+02:00

Het ziet rood, heeft een strak pakske aan, klimt uit volle macht de berg op, maar gaat zo traag dat het bijna z'n evenwicht verliest. Wat is het?
Een Duitser op een fiets in Mallorca, richting Monastir de Lluc.
Een van de vele zaken die ik niet wist over Mallorca is het geweldige aantal fietsers hier. Het zijn hele bendes, kuddes, groepen, konvooien. Ze palmen alle wegen in en rijden niet beschaafd achter elkaar. Als ze de berg opklimmen hangen ze klungelig tegen elkaar, zwalpend van links naar rechts en vaak zo traag dat je denkt dat ze er nooit zullen geraken. En als ze dan boven zijn geraakt, vliegen ze tegen 60km per uur de berg weer af en nemen daarbij niet altijd de buitenste bochten. Als autobestuurder was ik dan ook niet zo bezorgd om tegenliggers op vier wielen tegen te komen, maar was ik wel op mijn hoede en ging voorzichtig de bocht in zodat er geen tweewieler tegen mijn ruit zou plakken.
Waarom Mallorca, vroeg ik enkele Engelsen in het hostel tijdens het ontbijt. Aha, Mallorca heeft het allemaal: vlak land, bergen en zee dus er is voldoende uitdaging. Bovendien vallen de afstanden zodanig mee dat je op een beperkte vakantie-tijd heel wat routes kan fietsen. Wat ook belangrijk is dat de bewonders van Mallorca zeer attente chauffeurs zijn en al die fietsers voelen zich heel erg veilig op de baan. Maar tenslotte kwam het belangrijkste er uit: eigenlijk doen wij het alleen voor het biertje achteraf. Wat zei de andere, het biertje? De biertjes zal je bedoelen! En toen volgden er enkele moppen in zo'n zwaar dialect dat ik ze jammer genoeg niet begrepen heb. Fiets-vakjargon-moppen waarschijnlijk. En toen begonnen ze over België en hoe een geweldig fietsland wij hebben en hoe'n goeie fietsers wij hebben en ze keken mij vol verwachting aan... dat was het moment om subtiel naar een ander onderwerp over te stappen.

Maar allez Mallorca

2011-04-23T23:01:00.000+02:00

Het is een eiland, zegt de wind die rakelings over het land scheert.
Het is een eiland, zeggen de rotsen, gegroefd door eeuwenlange regenval.
Het is een eiland, roepen de golven die onstuimig de rotsen omhelzen.
Het is een eiland, zucht de vuurtoren op de klif van Formentor.
Een ei-land.
Echt een plek om tijdens Pasen te zijn.

Eilandverlangen

2011-04-04T17:19:00.000+02:00

De woestijnwens is voorlopig weer opgeborgen, nog niet echt diep, maar toch.
Er is een eilandverlangen voor in de plaats gekomen. Losse dorpjes uitgestrooid langs vele kilometers kustlijn en af en toe eentje dat tussen de bergen is beland. Een eiland waar het rustig is, geen protesten, geen sluipschutters. Een eiland in de lente. Geen kamelen, geen tapijten, geen bedoeïen en ook geen mozaïek. Wel kloosters, tapas én een dorpje dat Petra heet - verwacht je maar aan een foto met mij naast het naambordje!
En als het eiland wat kleiner en bekender geworden is, dan roept het vasteland. Per boot zal ik dat vasteland aan de horizon stilaan groter en groter zien worden. Mijn zeebenen zullen even moeten wennen aan vaste grond en dan zullen mijn voeten mij ook daar naar de volgende ontdekplekjes voeren.
Er staat een mooie tijd voor de deur. Nu de deur nog openen.

Woestijn

2011-03-25T21:57:00.001+01:00

Er was eens een meisje dat droomde van de woestijn. Ze was ooit in Tunesië geweest en had daar een glimp opgevangen van dat onbekende dier dat zijn grote lijf languit over de aarde legt. Een weldadige rust vulde haar hart en nestelde zich ongemerkt als een verlangen ergens in een hoekje van haar lichaam. Woestijnheimwee werd toen als woord geboren.
Het meisje droomde verder en af en toe voelde ze de uitgestrektheid van de woestijn door de kamers van haar hart blazen. Ze kocht een boek van woestijnen over de hele wereld. Al bladerend zwierven haar gedachten over de zandduinen en rotsformaties en ze zat in een tent en dronk thee met mannen en vrouwen en kinderen, allen met verweerde gezichten. Ooit zou ze gaan, in het echt.
En toen werd het 2010 en ze boekte een vlucht. Ze ging zichzelf enkele nachten onder de blote woestijnhemel kado geven. Daarbovenop ook nog de oudheid van Damascus en de zijden sjalen uit de soeks van Aleppo.
En net een week voor ze vertrekt, bereikt een golf van protest het land van deze oudheid en deze woestijn. De straten lopen vol met jonge mensen die ook een droom hebben, weliswaar een andere dan de hare. Jonge mensen die de uitgestrektheid van de vrijheid door hun lijf voelen razen, die voor zichzelf een ander leven wensen.
Zal het meisje haar droom even terug in haar hart opbergen? Kan de woestijn nog een jaartje langer haar heimwee voeden?

Vogel tegen raam

2011-03-15T11:32:00.000+01:00

Een luide bons galmt door het huis, het grote, vierkante raam trilt na. Geschrokken sta ik op om te kijken wat er gebeurt. Buiten ligt een klein bolletje dons dat in een razend tempo uitdijt en inkrimpt. Een pootje steekt akelig strak en horizontaal uit het vogeltje. Het fladdert ongecontroleerd, draait om z’n as, ligt na te hijgen. Geen vogelambulance die meteen ter plekke is. Geen andere vogels die hem moreel komen bijstaan. Aan de grond genageld sta ik te kijken naar dit kleine, bonzende beestje en denk: “Wat kan ik doen? Als ik het oppak en in een kartonnen doos zet, dan sterft het misschien van de schrik. Het heeft nog nooit in mensenhanden gelegen. Misschien kan ik wat kruimels leggen en een schoteltje water zetten?”
Nadien google ik even ‘vogel tegen raam gevlogen’ en vind: geef het geen eten en forceer het niet om te drinken. Tot zover mijn schamele reddingsactie. Ik schuif het schoteltje van bij het vogeltje vandaan, anders valt het er misschien nog in.
Ik beperk me verder tot aanwezig zijn aan de andere kant van het glas en het beestje bemoedigend toespreken. Komaan, je kan het, lief klein diertje, je hebt alle kracht in jou om weer te kunnen vliegen. Af en toe taant mijn enthousiasme, als de ademhaling nog nauwelijks zichtbaar is, als de oogjes te lang gesloten blijven. Maar dan geeft het weer een teken van leven en kunnen we verder.
Zou het misschien van op afstand aangemoedigd worden door soortgenoten? Of zou het supporterend gefluit herkennen? Of liefdevol getwitter van haar mannetje of zijn vrouwtje? Haar snavel gaat in schokjes naar boven en naar beneden, af en toe opent het, lijkt het iets weg te slikken. Oogjes open, oogjes dicht. Zet zich weer dik, schudt de vleugels. Als notoire fauna-en-flora-kenner weet ik niet eens voor welk vogeltje ik aan het supporteren ben.
Hoera, het beestje heeft zich verschoven! Het hupt een beetje, schudt zich, zet zijn veren bol, bibbert en kijkt. Wat ik intussen allemaal projecteer: dat moet koud zijn op die stenen, zou het beestje bang zijn? Zo klein en hulpeloos, het levert zich over en ondergaat dit puur fysiek. Zou dat een wijze les zijn voor ons mensen? Wij gaan zo vaak in ons hoofd en op onze kop zitten.
Tiens, ik dacht dat het bijna weg zou zijn. Het hupt weer een half rondje. Dat pootje zal dan toch in orde zijn. Hebben ze hun pootjes nodig om te vliegen? Kunnen ze met één pootje vliegen? Ik denk ‘ga maar, go, go’. Ik blijf kijken. Op sommige dagen voel ik mij als een vogeltje dat tegen een raam vliegt.
Mijn schoonzus komt thuis. Haar moeder neemt zo’n beestjes altijd vast, dicht tegen zich aan, lekker warm, tot ze weer kunnen vliegen. Maar wij zijn haar moeder niet en we zoeken een doos en een dekentje. Voorzichtig legt ze haar handen over het diertje, dat vooruit hupt en wat verder vliegt. Kijk, het vliegt! En na vijf pogingen is het vogeltje het beu en vliegt het het struikgewas in. Hopelijk is het daar warm genoeg, denk ik en zet de doos met het dekentje in de garage, voor de volgende patiënt.

Serge Mozart 2

2011-03-02T09:27:00.009+01:00

Hoe hij aan zijn naam kwam?
Dat kan hij beter zelf vertellen. Het is zo'n genot om naar hem te luisteren. En ook om hem te zien vertellen, vooral zijn handen. Elke vinger beweegt los van de andere en brengt me bijna onder hypnose. 'le chef' krijgt een gebaar, 'manger' krijgt er een ander. Z'n tien vingers brengen nog eens evenveel verhalen over en rond en tussen het verhaal dat effectief woorden krijgt.
Ik kan er zwart op wit slechts een magere samenvatting van geven.
Hij, de oudste van vijf, wist dat hij piano zou spelen en was vastbesloten om later zijn kost te verdienen door te spelen, en niet enkel met lesgeven of andere activiteiten rond de muziek. Hij vertelt over hoe er maar één piano was op de muziekschool en dat je er als de kippen bij moest zijn om te kunnen oefenen. Dat hij kilometers aflegde in de vroege uurtjes om te kunnen spelen. En op een dag verkocht zijn grootmoeder het perceel waar ze woonden en moest hij van nog verder weg komen. Hij redde de situatie door bij een vriend en diens familie aan te kloppen. En soms nam hij gewoon een laken mee naar school en installeerde zich (knus?) op de vleugelpiano. Hij kreeg snel naam en bovendien kon hij heel goed Mozart spelen. Voilà, een naam is geboren. En zijn plan geslaagd, want hij werkt wel op de school, geeft les en leert piano's repareren, maar hij is ook pianist bij Adorons l'éternel. Een grote groep die christelijke nummers brengt en al in heel wat Europese landen op het podium stond.
Serge Mozart, een gemotiveerd man met veel hoop in zijn hart. Met wijsheden die bij hem niet uit een boekje komen maar uit zijn wezen.
* Als het vandaag niet werkt, dan werkt het morgen misschien.
* Als je problemen hebt, zing!
* Is het probleem waar je voor staat te groot? Snij het dan in stukjes.
Het was zeer inspirerend om hem te ontmoeten en brak weer enkele grenzen open, gaf een breder perspectief, bracht een andere wereld onverwacht dichterbij.

Serge Mozart

2011-02-28T22:43:00.003+01:00

Serge Mozart woont in Kinshasa in Congo, hij spreekt Lingala, maar ook Frans en Engels. Dat helpt om met elkaar te kunnen communiceren. Hoewel we er allebei van overtuigd zijn dat eenzelfde taal spreken nog niet wil zeggen dat je elkaar effectief verstaat. Hij volgt hier een stage piano's repareren, en vervolledigt zijn opleiding in Frankrijk in juni van dit jaar. Een tijd terug waren de rollen omgedraaid en ontvingen zij een blanke in Kinshasa. Serge nodigde hem uit om te komen eten. Ze vroegen de blanke om te bidden voor het eten. Dat deed hij...in het Nederlands. Waarop ze vroegen waarvoor hij gebeden had, want ze hadden het niet begrepen. De blanke vertelde dat hij de natuur bedankt had voor het voedsel.
De manier waarop Serge dit verhaal deed, de klank van zijn stem, deed me vermoeden dat hij er iets over te zeggen had. En inderdaad. Op mijn vraag wat hij daarvan dacht antwoordde hij lachend dat je de natuur toch niet kunt bedanken! Je kan enkel maar God danken. Want de natuur op zich doet niets. Hout op zich doet niets. De wind op zich ook niet. Het is de bezieling in dit alles die ervoor zorgt dat er iets kan gebeuren. En die bezieling is Jezus of God of Allah, en die moet je dus bedanken.
Hij zei het met zoveel vanzelfsprekendheid, zoveel vrolijkheid in zijn stem dat ik het meteen met hem eens was.

Verlangzamen

2011-02-28T14:37:00.005+01:00

Het is laat zoals ieder jaar,
de tijd zit krap in zijn heden,
vandaag is steeds weer geweest
steek dus het licht aan dat de toekomst nog uitspaart,
spreek het brood aan dat nog niet doof is,
maak de taal waar achter zijn tekens,
spel het vlees, stil de tijd, leef nog even -

Gerrit Kouwenaar wordt geciteerd in het begin van het boek 'Stil de tijd' van Joke J. Hermsen, een pleidooi voor een langzame toekomst. Dat het langzamer mag, daar kan ik alleen maar mee instemmen. Maar hoe doe ik dat?
De kloktijd heeft zich immers helemaal binnen in mijn lijf genesteld en voert daar een onzichtbare strijd met mijn innerlijke tijd, die afgestemd is op een groter geheel. Op een trager ritme van eb en vloed en volle maan en seizoenen, niet op uren of minuten of seconden. Ik voel het verlangen om dagelijks tijd te nemen om de zon te zien ondergaan. En dan bedoel ik niet de laatste vijf minuten, maar de avondschemering zien inzetten totdat niet alleen de zon, maar ook haar gloed verdwenen is. De tijd nemen om een boom te planten en die te zien groeien, zien hoe die nieuwe houten ringen krijgt, vogels onderdak biedt, bladeren verliest en weer wakker wordt - als het tijd is. Tijd nemen om kleren te herstellen, een handgeschreven brief te versturen, zelf brood te bakken, de stoep te schuren, een onverwacht praatje te slaan met de buurman of me te vervelen. Maar ik word zo snel meegesleurd in de maalstroom van facebookprofielen en afhaalmaaltijden. Ik neem tijd om in de file te staan, mijn agenda af te haspelen en 20 hobby's en tien keer zoveel sociale contacten te onderhouden.
Gelukkig heeft mijn lijf haar ingebouwde wijsheid. Als ik dit laatste te lang volhoud zonder de broodnodige lege tijd in te bouwen, dan legt zij me wel lam. Mijn onvermoeibare wil blijft echter stuiptrekkingen vertonen, het is afkicken. Door mijn hoofd flitsen allerlei projecten waar ik dringend aan moet beginnen. Maar ook voor al die gedachten is er gelukkig een tijd van komen en één van gaan. Het is zoals op vakantie gaan, je moet daar in komen, het is even wennen. Vaak is het zo dat ik tegen de tijd dat ik naar huis moet, pas denk dat ik er helemaal klaar voor ben.
Hoe ik mijn toekomst en mijn heden verlangzaam, de tijd zal het me leren.

Pikant plezant

2011-02-25T12:55:00.002+01:00

Voorbije zaterdagavond zat mijn huiskamer vol vrienden. Ze hadden zich op één na allemaal in dezelfde zetel verschanst, bijna op elkaars schoot en keken zo dezelfde richting uit: die van de verteller. Een kamerscherm, doeken met rozen, een lijntje met lichtjes en een vaas bloemen gaven de verteller een klein decor. Annie vertelde plezante, pikante verhalen en toverde wilde wijven, listige slangen en hitsige Juans tot leven. We werden meegevoerd naar een wereld waar de kracht van de suggestie ons nu eens deed blozen en dan weer lachsalvo’s ontlokte. Midden in de reis naar Vuurland waar een heks met last van vuur een oplossing hoopte te vinden, laste de vertelster een pauze in. Een echte cliffhanger dus.
We vielen aan op de lekkere hapjes en schonken de glazen nog eens vol voor de tweede ronde. Aan de ogen van de toeschouwers zag ik dat sommigen ver terug gingen in de tijd, naar hun kindertijd. Ze konden even ontsnappen aan het dagelijkse leven en luisteren naar de klank van woorden, kijken naar gebaren, genieten van fantasie. Zoals Els die nogal nostalgisch van aard is en het fijn vond om nog eens zelf te kunnen luisteren naar iemand die met begeestering verteld. Zij is zelf met muziek bezig, maar de combinatie van verbeelding met woorden werkte toch weer anders. Voor Willem primeerde de gezelligheid maar Andy vond dat een verteller via de symboliek in het verhaal het leven kan kaderen, paden aanwijzen die anders niet zo duidelijk zijn, of bewustwording bieden. Els plaatste de rol van vertellers op dezelfde lijn als muzikanten, kunstenaars, filmregisseurs, acteurs, theater en toneelspelers en Andy vermoedde dat vertellen ondergeschikt geworden was aan film, tv en muziek. Kristof zag het breder en toen zat onze samenleving plots vol vertellers: “Politici zijn zulke mensen, ze schotelen ons verhalen voor, metaforen om ons leven te ordenen. Godsdiensten doen dat ook. En wetenschap eigenlijk ook. De kunst doet dat ook. Leraars ook. Films ook. De televisie ook. “
Annie zette de reis van de heks verder en kwam op kruissnelheid toen ze ons tijdens het volgende verhaal inschakelde als geluidenkoor. Op het einde van de vertelavond bleek er meer te zijn geprikkeld dan onze verbeelding, namelijk ook onze tongen. We begonnen enthousiast aan een derde ronde met deze keer onze eigen verhalen. Ann had pas twee oude dames omver gereden waarop de adrenaline nog twee dagen door haar lijf had gegierd en Ruth gaf flair aan het verhaal over haar klapband. Kristof hoorde ooit een heel weekend lang een indiaan vertellen. Hij stond toen echt versteld van het gesproken woord. Voor de indiaan was het dé manier om zijn visie op de wereld door te geven. Dan wordt het vertellen van verhalen echt een kunst. Het is dan geschiedenis, filosofie, godsdienst,… alles tegelijk.
Zo rondden we af, in de late uurtjes, met onze eigen verhalen, uit het leven
gegrepen, hier en daar stevig aangedikt en opgesmukt, want vertellers,
dat zijn we uiteindelijk allemaal.

PS: Wil je Annie zelf ook wel eens versieren? Klik dan op Rozenrood in de balk rechts op het scherm.

Lilith

2011-01-24T16:36:00.007+01:00

Deadlines werken. Ook voor plezierige dingen. Zoals de tentoonstelling van Anselm Kiefer in het KMSKA. Die liep voorbije zondag af. Voorbije zaterdag ben ik er geraakt. En geraakt was ik.
De man achter de balie checkte of ik wel wist dat ik enkel Anselm Kiefer kon zien en niet de vaste collectie."Jaja, ik ben op de hoogte, ik kom speciaal voor hem!" Waarop hij vrolijk antwoordde dat de man er zelf niet was en me veel plezier wenste.
Het was druk, waarschijnlijk hebben andere mensen ook deadlines nodig en ik liet me door de mensenstroom van zaal naar zaal leiden. De monumentale werken overweldigden mij. Een asgrauwe wereld vol lood en dood schreeuwde het uit van op de witte wanden. Hier en daar een sprankel hoop, een zaaddoos van een bloem. Het sprak een taal die ik fysiek verstond, maar waar ik weinig theoretische houvast voor had. Ik zag sterrenbeelden in het heelal met lange getallen die verwezen naar de nummers van de joden in de kampen. Dat was een van de linken die ik kon leggen en het maakte me benieuwd naar wat meer achtergrond over deze kunstenaar. De meeste bezoekers liepen rond met een dubbel A4tje vol uitleg. Maar ik wilde me laten overweldigen zonder woorden, ik had het niet eens zien liggen. Bij het werk 'Lilith' stonden twee oudere mannen met elk een blad in de hand.
"Zou ik een blaadje mogen lenen?"
"Geen probleem, maar als je er een wil, ze liggen aan de inkom."
"Bedankt. Ik loop graag rond zonder de uitleg, maar dit werk maakt me benieuwd."
"Ja, dat hadden wij ook. We zijn hier een maand geleden ook geweest, zonder de uitleg. Die wilden we er nu wel bij. Toen zij we mekaar trouwens ook toevallig tegengekomen, net als vandaag." Ze glunderen allebei, kijken elkaar trots aan alsof ze goede punten hebben gekregen voor een uitzonderlijke prestatie.
Ik lees over Lilith en ik hoor hoe de ene man het aan de andere vertelt.
"Lilith is binnen de Joodse traditie de eerste vrouw van Adam. Ze werd uit hetzelfde stof geschapen."
"Hoezo de eerste, en wat dan met Eva? En wat is dat met dat stof, ik dacht dat ze uit een rib gemaakt was?"
Ze zwijgen even en dan zegt de oudste: "Ik denk dat je dat in de kabbalistische traditie moet plaatsen."
Hoe graag had ik me omgedraaid en die man de oren van zijn hoofd gevraagd over hoe en wat en waarom. Ik wilde graag meer weten over al die beroering die ik voelde. Maar ik gaf hen het papiertje terug en wandelde verder. Die twee hadden genoeg aan elkaar.

multitasken

2011-01-16T09:53:00.004+01:00

Een nieuwjaarsreceptie. De algemeen directeur Rik houdt een speech. Daarin prijst hij onder andere het talent van de vele dames in zijn organisatie die zo goed zijn in multitasken. De drie mannen van de directie zijn daar erg blij mee. Verder in die speech laten ze het volgend filmpje zien: http://www.youtube.com/watch?v=518XP8prwZo
Hiermee willen ze ons talent aanwakkeren om met weinig middelen zeer creatief te zijn. Waarop Annemie stilletjes vraagt: 'Moet er nog zand zijn?'
Na de speech zeg ik tegen enkele collega's dat ik het wel knap vind dat net onze drie mannen zo'n gevoelig filmpje laten zien. Waarop Stief, één van de directeuren bij ons komt staan en zegt dat de vrouw van Rik daarmee op de proppen is gekomen. Hilariteit alom, ze zijn ontmaskerd. Het was toch een vrouw. Jaja, achter elke sterke man... En om hun eer te redden zegt hij dat ze het toch maar gebruikt hebben en dat het een hele klus was om dat technisch voor elkaar te krijgen met kabeltjes die mankeerden. Guido is er thuis nog eentje moeten gaan halen! Dus ze kunnen toch wat hé, die mannen. Ah, maar dat is niet multitasken hé, corrigeert Helga. Multitasken wil niet zeggen met drie één speech houden!
Een nieuw onderscheid is geboren. Multitasken voor vrouwen: een job hebben, de was doen, de kinderen opvoeden, sociale contacten onderhouden en de agenda van hun man beheren. Multitasken voor mannen: met velen één taak doen. Daarom vinden zij voetbal zo leuk. Dan kunnen ze met z'n elven één goal maken.

Stom B(o)os

2011-01-10T22:06:00.006+01:00

"Ga je mee wandelen? Ik wil nog eens naar het bos uit mijn jeugd. We hebben daar in de buurt gewoond en ik heb er ook school gelopen."
Het is altijd leuk om door iemand meegenomen te worden naar een onbekende streek en je dan te laten gidsen. De wandeling start aan een brasserie waar we straks wat kunnen drinken en eten. Er is veel volk op de been en op sommige plekjes lopen we in een rijtje achter elkaar het bos door.
"Laten we wat rustigere oorden opzoeken, dit lijkt de Meir wel tijdens de solden!" Vrij snel komen we aan een weg aan de rand van het bos met enkele gezellige cafeetjes. Daar is het echter nog wat te vroeg voor, wij zijn bijlange nog niet uitgewandeld!
En we wandelen, we wandelen, we wandelen. Tot ik stilaan begin te verlangen naar binnen en zitten en warm. "Kan je ons terug naar de auto leiden?"
"Goh, nu al? Heb je genoeg gewandeld?"
"Ja, ik heb wel goesting om iets te drinken."
"Ik denk dat we die kant op moeten." En hij begint met zijn GPS te prullen.
"Ken jij je weg hier dan niet?" Het verwijt druipt van mijn woorden.
"Ik kan me in grote lijnen oriënteren, maar zo vaak zijn wij hier niet geweest hoor."
"Dus wij weten nu helemaal niet waar we zijn? En het is koud en mijn lijf doet zeer en jij kan niets zeggen om me wat op te vrolijken?"
Ik stel me aan, ik weet het, maar ik kan niet anders.
"Alles wat ik nu zeg, lijkt het alleen maar erger te maken, dus zwijg ik maar."
"Dat zal het beste zijn. Zoek maar gewoon uit waar we heen moeten."

De mensen die we tegenkomen en waar we de weg aan vragen zijn allemaal opvallend goed gezind. Ze eindigen hun wegbeschrijving telkens met iets vrolijks, iets dat zou moeten aanmoedigen.
"Dat kopje koffie straks zal des te beter smaken!"
"Geen probleem, het is nog niet donker hé."

Na drie keer de weg vragen naar de brasserie, valt zijn frank.
"We zijn ons al de hele tijd fout aan het oriënteren! We moeten helemaal niet bij die brasserie zijn, de auto staat aan een ander café."
"Dat meent ge niet! Dus die mensen hebben allemaal goed de weg uitgelegd, maar wij hebben de foute weg gevraagd!"
Tranen wellen op in mijn ogen. Ik vind mezelf de meest zielige boswandelaarster van de planeet, ik geraak er niet uit, uit deze verrekte negatieve bui!
Tot ik in het midden van het pad even stop, diep inadem en in mezelf zeg: "Heidi, ik hou van jou, ook nu, met al je kronkels en gedoe." En ik herhaal het nog eens even, in het geval ik het niet helemaal gehoord zou hebben. Pfoe, het valt allemaal wel mee. De zon schijnt weer, mijn lijf doet wat minder pijn en ik kan weer glimlachen. Aan deze bosrand staat een huis en de bewoners komen net thuis. "Zullen we het voor alle zekerheid nog eens even vragen?" En op een drafje holt hij naar het huis. Ik hoor van ver iets over 200 meter die kant op en ik wandel alvast die kant op. Aan de rand van het bos heb ik breder zicht op weilanden en op de blauwe lucht.
Hij zucht. "Daar baal ik nou helemaal van. Hoe kon ik me zo fout oriënteren?"
"Och," zeg ik vergoelijkend, "nog 200 meter en we zijn er."
"2OO meter? Nee hoor, nog 2 kilometer!"
Als een dolle stier storm ik het bos weer in. Ik bries en stamp. Gooi willekeurige woorden naar zijn hoofd. Mijn madeliefjes-bui was van korte duur.
"Ik baal toch ook. We moeten elkaar niet staan afbekken! Ga gewoon mee langs de weg, dan weten we zeker dat we goed zitten."
De makke koe in mij neemt het gelukkig snel over en laat zich naar de weg leiden. Daar komt hij op het ultieme reddings-idee: duim omhoog en liften. In geen tijd zitten we in een vlotte bak die ons tot aan de auto rijdt.
"Als ik dit nog had moeten wandelen, was ik als een platte vijg neergegaan."
"Kom we gaan iets drinken, ik trakteer pannenkoeken voor een vijg."

Shop-flop?

2011-01-10T19:21:00.006+01:00

Verdorie, ik heb het weer gedaan. Het is weer gebeurd. Elk jaar neem ik mij voor om mij niet te laten verleiden. Jammer maar helaas. Het is bij de intentie gebleven.
Ik ben in het shoppingcentrum beland. In de volksmond ook wel de hel van Wijnegem genaamd. Een jeans wil ik, een jeans zal ik hebben. Bij mij moeten favoriete kledingstukken echt kapot alvorens ik ze kan vervangen. Mijn jeans had nu al op drie plekken gaten, waaronder eentje net onder mijn linkerbil en dat is met deze winter toch net te koud. Dus, met mijn focus op 'jeans' waag ik me het centrum in.
Zelf zoeken naar een jeans daar begin ik niet aan. Er bestaat immers geen zakwoordenboek voor deze wildgroei van termen: smart straight, regular rise, straight leg,... Ik wil kunnen zeggen: voor mij graag een klassieke jeans, zonder vouwen of gebleekte strepen, met gewone rechte broekspijpen. De verkoopster mag die vraag vertalen in jeanstaal. Wat Katia heel professioneel doet. (ik krijg later haar kaartje om aan de kassa af te rekenen, ten teken dat zij mij goed geholpen heeft) De maat? Tja, dat vergeet ik telkens weer, passen is het enige dat werkt. En kijk, in een mum van tijd heb ik drie exemplaren die door de keuring kunnen. Eén van de keuringsstrategieën: door de knieën buigen en checken of de broek aan je rug niet zo hard gaapt dat je onderbroek zichtbaar is. Of dat ze eigenlijk toch zo strak zit dat je buik tegen je rug plakt. Nog een andere check is een strak kontje. Want losse stof die onder je billen rare vouwen maakt, dat kan er niet door. Drie goede exemplaren dus waarvan er toch wel eentje in solden is mevrouw! En wat had je gedacht, de twee die het meest mijn voorkeur wegdragen, zijn....NIET in solden. Nee, ik begin niet te gillen. Ik ken dit scenario, het overkomt me telkens weer. Alsof ik er een neus voor heb om uit het ganse aanbod net dat te kiezen dat vers in de rekken hangt. De rest ligt op stapels in een wirwar door elkaar. Het ligt niet breed uitgestald en gemakkelijk grijpbaar. Je moet er moeite voor doen, je moet zin hebben om er in te grasduinen. Kleuren, maten, soorten het is een vergaarbak van wat plots wel tegen de helft van de prijs verkocht kan worden. Ik verdenk de winkeliers er van om meteen hun hele magazijn uit te kieperen, ook kledij van tien seizoenen geleden. En om dan koppig het solden-spel mee te spelen en toch die aan halve prijs te kopen, daar laat ik me niet in kennen. De jeans die het beste zit, die wordt het. Leve mijn nieuwe-niet-in-solden-casual-denim!

Fan van

2010-10-27T19:30:00.004+02:00

Ik wandel op straat. Het is een heerlijke nazomerdag, er hangt kalmte tussen de huizen. Aan de overkant zie ik een groepje monniken uit een huis komen, over het voetpad wandelen en een ander huis binnen gaan. Dat zag ik nooit eerder in mijn buurt.
Ik wandel op straat. Het is frisjes, een licht wind speelt met de eerste afgevallen bladeren. Ik zie drie mannen in een bruine pij een huis binnen gaan. Daar zijn ze weer! Er is hier toch geen kerk in de buurt? Wat zouden zij hier doen?
Ik wandel op straat. Het is een druilerige regendag, volop herfst. Ik wandel uit de winkel en er komt een man in bruine pij voorbij gewandeld. Gecamoufleerd onder een dikke regenjas met kap op.
Hallo.
Niets.
Excuseer?
Geen reactie.
Hallo!
Hij draait zich om en een paar mooie, heldere ogen kijken mij aan.
Mag ik iets vragen?
Zijn ogen kijken vragend terug en hij zoekt naar woorden.
You don't speak Dutch?
Non, je parle français.
Zijn heldere ogen kijken nu even de andere kant op, zijn schouders verraden een ongemakkelijk gevoel. Ik heb mijn stoute schoenen nu toch al aan dus ik vertel hem dat ik benieuwd ben wat hij hier doet, dat ik hen al eerder zag lopen. Hij volgt hier Nederlandse les, samen met andere broeders. Ze komen uit Polen, op uitnodiging van een broeder hier die met een tekort kampt in enkele gemeenschappen. Hij is Fransiscaner en dat doet me meer plezier dan dat ik zomaar even in het Frans kan uitdrukken.
Ik ben namelijk fan. Fan van een man die leefde zoals hij dat deed en ik kom hem op vele plekken tegen. Niet alleen in Assisi, waar dat nogal evident is, maar ook in Sardinië waar ik onverwacht in een klein klooster van Fransiscus beland. En op een plank in mijn boekenkast staat Het zevenvoudige pad. En nu dus op het voetpad in Berchem, vlak bij mijn deur. Ik zou nog even verder willen praten met deze man, maar hij wordt er echt te ongemakkelijk van en het weer werkt ook niet mee. Bovendien word ik ongemakkelijk van mijn Frans, dus we nemen afscheid en ik bedank hem voor het gesprek. Daar gaat hij, met zijn bruine pij en zijn heldere ogen. Ik roep nog snel 'succes' tegen zijn rug. Het woord golft hem achterna en hij werpt een korte blik achterom.
Fijne ontmoeting voor een fan.

Parels voor het ontbijt

2010-10-25T20:47:00.003+02:00

Hoe belangrijk is het kader waarin wij in aanraking komen met kunst? Een schilderij is kunst want het hangt in een museum. Een lied wordt kunst omdat het in de opera op de planken wordt opgevoerd. Een foto is kunst omdat Kunst in Huis hem uitleent. We creëren een kader, we maken afspraken. En er zijn mensen die dan kunnen beslissen wanneer iets in dat kader past.
Washington Post organiseerde enkele jaren geleden een geweldig experiment om dit systeem zichtbaar te maken. Stel je voor: het is een koude ochtend in januari. Je bent gehaast, je moet naar je werk en zoals gewoonlijk ben je te laat opgestaan. Je rent door de deuren naar de metro-ingang om hopelijk nog net mee te glippen met de eerstvolgende metro. In een glimp vang je wat muziek op. Weer zo'n straatmuzikant, gaat er door je gedachten en een tel later zit je in het metrostel, met je gedachten al op je werk.
Of nog: je bent opgestaan, zenuwachtig, want je hebt een belangrijke presentatie op je werk en je moet eerst nog je dochter naar de crèche brengen. Aan de metro-ingang staat een violist en je dochtertje trekt aan je arm want ze wil kijken en luisteren. Na exact een minuut zogenaamd geduldig wachten sleep je haar verder want dit heeft lang genoeg geduurd.
Het kan ook zijn dat je de man ziet en dat je gedachten uitgaan naar zijn financiële situatie. Zou hij hiervan kunnen leven? Zou hij best met een lege koffer beginnen zodat mensen medelijden met hem hebben of gooit hij beter zelf al wat geld in het laatje zodat mensen zich gesteund voelen 'anderen hebben hem ook al wat gegeven'. Van zijn muziek hoor je echter niets.
En wat te denken van: je wandelt op je gemak van de metro naar de uitgang en je hoort plots geweldige vioolmuziek. Je kijkt waar die vandaan komt en je ontdekt dat niemand minder dan de virtuoze, internationaal bekende Joshua Bell daar staat te spelen. Met open mond kijk je naar het schouwspel: spitsuur, Bell aan het spelen, een koffer met wat kleingeld voor zijn voeten en niemand die op hem let. Wat is hier gaande? Je zag hem immers zelf drie weken geleden live optreden voor een uitverkochte zaal.
Dat was er dus gaande, een sociaal experiment waarbij pijnlijk duidelijk werd dat wanneer mensen iets subliems meemaken, ze daar geen aandacht aan besteden als hun prioriteit elders ligt. Bovendien wilde dit experiment ook kijken naar de publieke smaak: zou schoonheid bovendrijven in een gewone dagdagelijkse omgeving en op een ongewoon tijdstip? Van de duizend passanten herkende er slechts eentje deze bekende violist en verder nam er slechts een enkeling de tijd om te luisteren, even te stoppen en te genieten van dit uitzonderlijk moment.
Terwijl de violist twee dagen tevoren in een uitverkocht theater had gestaan met entreeprijzen vanaf 100 dollar. Terwijl hij zowel in het theater als in de metro op zijn Stradivarius speelde. Terwijl hij evengoed zes prachtige stukken van Bach had gespeeld.
Ook Joshua Bell was geraakt door dit experiment. Met name door wat er gebeurde telkens als de muziek stopte. Overweldigend niets. Dezelfde mensen die de muziek niet opmerkten, merkten het ook niet op dat die stopte. Geen spontaan applaus, geen staande ovatie. De meeste mensen renden hem voorbij alsof hij onzichtbaar was.
Het volledige artikel van de Washington Post "Pearls Before Breakfast" vind je op volgende link http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/04/04/AR2007040401721.html
Geniet ervan en wees altijd daar waar je bent, wie weet wat voor wonderlijks maak je mee...

italian cars

2010-10-17T20:56:00.003+02:00

Ze zijn er in alle maten en gewichten en kleuren. Er rijden wel opvallend veel kleinere formaten rond dan hier bij ons. Dat is ook nodig want de kleine steegjes in het oude centrum hebben kleine maten nodig om te kunnen parkeren. En met hun vier wielen dienen ze vooral om te rijden, maar in Sardinië worden auto's ook veel creatiever gebruikt.
In no time toveren ze deze kleine, multifunctionele brooddozen om tot rijdende kantoren, alternatieve studeerplekken of ideale lounge plek om je liefje te versieren. Je ziet ze vaak in hun eentje of met z'n tweeën in zo'n karretje, maar soms is er ook plaats voor vijf, als een clubje jonge macho-mannen carpoolt naar een feestje, maar eerst wat wil aperitieven met zicht op de zonsondergang. Ongeveer elke tien meter staat er wel een auto langs de kustweg en het is leuk om te ontdekken of die gewoon geparkeerd staat of niet. Luide muziek maakt dat van op afstand wel duidelijk, evenals aangeslagen ramen. Ook de verzameling brommertjes rond een auto met open ramen vertelt voldoende. Maar vaak is het schrikken, want dan lijkt een auto van op afstand leeg en als je dan voorbij wandelt zit daar toch een man in, stilletjes voor zich uitkijkend. Zou auto-mediteren een alom verspreide hobby zijn in Sardinië? En zou die nieuwigheid dan overwaaien naar het vasteland?

Beschermengels

2010-10-13T20:32:00.004+02:00

Het platteland van Sardinië is niet erg fietsvriendelijk. We belanden meteen op een drukke weg waar we zo recht mogelijk op de witte lijn proberen te rijden, zo dicht mogelijk bij de kant te blijven en proberen niet omvergeblazen te worden door dikke vrachtwagens en bussen. Niet altijd zo prettig dus. Maar er zijn ook kleinere, charmante wegen die roepen 'Ja, sla hier maar af, rij maar langs hier'. Wat wij met veel plezier doen. Langs afgelegen huisjes, kleine olijfboomgaarden en half afgewerkte bouwsels.
Erg voorbereid zijn we echter niet. We hebben alleen een kaart met de grote wegen naar de luchthaven en naar het volgende dorp. We hebben dan ook geen idee waar die kleine, charmante wegen naartoe leiden. Daar hebben we al geluk mee gehad. Een fijn dorpje Fertilia, een historische site met graftombes van 3000 voor Christus, een grote wijngaard, dat vonden we allemaal op goed geluk. Deze keer lijkt het minder te lukken. Het weggetje kronkelt totaal de foute kant uit, wij willen graag naar rechts! We belanden op een onverharde weg die een schoon landschap verkent. Zouden we volgen? Natuurlijk, wie weet welk een geweldige short cut ontdekken wij hier!
Driewerf helaas, de weg eindigt bij wat koterij met een moestuin. We kunnen dus helemaal terug en beginnen stilaan aan het einde van onze fysiek te geraken. Dit is een ontspannen fietstocht op een ontspannen vakantie! Het begint stilaan op wat anders te lijken. Maar we gaan door, want we kunnen niet anders. Blijkt dat de kleine, charmante weg een grote lus maakt en dat we weer op de grote baan zullen belanden, met al dat Italiaans voorbijrazend verkeer.
Maar als de nood het hoogst is, is de beschermengel nabij.
Vooraleer we de terugweg kunnen inzetten, komt er achter ons een grote blauwe bus gereden. Het weggetje is zo smal dat we met fiets en al de kant in moeten. Als de bus op onze hoogte is, gaat de deur open en wenkt de chauffeur. Stap maar in, gebaart hij. Ik wijs naar mijn fiets en hij blijft knikken. Ik probeer eerst met fiets en al op te stappen in de bus die leeg is op de chauffeur en zijn kompaan na. Uiteindelijk belanden onze fietsen in de laadruimte van de bus en wij belanden zonder kleerscheuren op onze eindbestemming, op een zachte zetel voor onze pijnlijke konten en zonder uitlaatgassen in onze neus.
Beschermengels. Een fijne taal om machtig te zijn, zeker in het buitenland.

Kastanjerijst

2010-09-27T20:46:00.003+02:00

Het avontuur is begonnen. Ik ga vandaag voor het eerst een maaltijd uit het vijf elementen kookboek maken. Dat ligt al een jaar of vijf in mijn keukenschuif verstopt en nu is het blijkbaar hét moment. Zoals veel vrouwen uit mijn omgeving let ik op mijn eten en ik vermoed zelfs dat velen denken dat ik gezond eet. Mijn gezond eten is echter erg relatief en afhankelijk van de dag. Het kan altijd beter. Voedingsrichtlijnen die allerlei voedsel verbieden, daar reageer ik niet zo goed op. Want dan wordt eten plots niet meer zo leuk. En het mag toch plezant blijven hé. Daar lijkt het wel op bij de vijf elementen. Voedsel wordt gegroepeerd op basis van hun energetische waarde en dus volgens één van de vijf elementen hout, vuur, aarde, metaal en water. Op goed geluk kies ik enkele gerechten uit. Salade van rode bieten en komkommer, kastanjerijst en gegratineerde bloemkool met tarwebier. De recepten zijn eenvoudig en duidelijk, maar er staat toch veel bij dat ik niet in huis heb. Naar de winkel dus. Tarwebier, een ei, peterselie, sjalotjes, citroen, mosterd dat zijn allemaal zaken die je nog wel vindt in de Colruyt. Maar boekweit, rondkorrelige rijst en geschilde en ontvelde kastanjes die hebben ze daar niet. Dat tarwebier trouwens enkel in pakken van acht dus dat telt ook niet. Op naar de natuurvoedingswinkel. Met al dat bio-gezond-koken ben ik intussen wel stevig de lucht aan het vervuilen door met de auto van winkel naar winkel te racen. Zucht, bewust leven, 't is een vak apart. Kastanjes dus. Neen, die hebben ze niet. Of toch wel, hier, reeds gekookte en vacuümverpakte van een of ander sjiek merk. "Voor slechts 6 euro, dat is wel heel duur hé", zegt de verkoopster er zelf bij. Wat mij natuurlijk een opening geeft om te melden dat ik eerst bij de Turk aan de overkant zal informeren. Waarvan ik eigenlijk niet zeker ben dat het een Turk is. Correctie, ik ben zeker dat het geen Turk is, maar ik weet niet welke nationaliteit hij wel heeft. Ik moet in elk geval vaak met hem lachen, humor doorbreekt de landsgrenzen. Of hij kastanjes heeft? Neen, buiten zijn er veel, in het park. Oké, ik zou nu dus in mijn auto kunnen springen, naar een of ander park racen en daar kastanjes gaan rapen, ze dan thuis schillen en ontvellen en heel misschien kan ik dan tegen morgenavond eens aan mijn rijst beginnen. Geen optie dus. Terug naar de overkant naar de bio-winkel. De winkeldame heeft intussen nog een pak gedroogde kastanjes gevonden voor 7 euro; "Maar 't zijn er in verhouding wel meer," en dan leest ze verder op het pak: "7 uren laten weken en anderhalf uur koken, moet dat nog voor vandaag zijn?" Er zit niets anders op dan het sjieke pak kastanjes mee naar huis te nemen. Dat had ik als kind nooit gedacht toen wij daar elke herfstavond bij de kastanjebomen in de buurt onze zakken gingen volladen met wat de natuur ons zomaar schonk. Kastanjes kosten geld, en veel. Zo gaat dat als je in de stad woont.
Het was in elk geval een goeie oefening om kordaat voor de juiste ingrediënten te gaan en goed voorbereid aan de start te verschijnen. Want wat bleek ettelijke keukenuren later? Het smaakte. Jawel, het smaakte dat het lekker was. Mijn eerste maaltijd kon met de nodige bescheidenheid geslaagd genoemd worden. De hoeveelheden kunnen altijd nog beter - ik kan de komen drie maanden kastanjerijst eten - maar de smaak was er. Hoera, vijf maal hoera.

Stress

2010-09-06T18:56:00.004+02:00

Spirit, dat is de eetplek waar we zitten. Je kuiert langs een overheerlijk buffet, schept op wat je maar wil en betaalt aan de kassa het gewicht van je eten. En dan zoek je een vrije tafel.
Naast ons zet zich een koppel met een hond. Een leuk beest, maar wel wat zenuwachtig. Het draait zich de hele tijd met zijn les vast rond de stoel- en tafelpoten. Het vrouwtje schuift de hele tijd op haar stoel om tegen de hond te praten, om te zien wat de hond doet, waar de hond is. Zij is sportief gekleed, het lijkt van ver op een outfit waarmee je op safari kan. Een halflange broek, een vestje zonder mouwen met heel veel handige zakjes en stevige stapschoenen aan. Een hele boel rimpels sieren haar gezicht, dat er verder erg bleek uitziet. Haar man lijkt net van de golfbaan te komen waar hij een lekker partijtje gespeeld heeft, in de zon. Vers gewassen, bruin kleurtje, mocassins aan, haar netjes naar achter gekamd en keurige kleren aan.
Ze praten en de zin "Jolien vindt dat ik stress heb, vind jij ook dat ik stress heb?" valt plompverloren in mijn oren. Dit wordt leuk. "Ja, dat vind ik ook", antwoordt hij vlot, zonder er ook maar een seconde over na te denken. "Hoe lang vind jij dan al dat ik stress heb?" wil zij weten. "Een jaar of twee", zonder verpinken, zonder emoties. Zij spert haar ogen open. "Twee jaar al? En je zegt me niks. Hoe kom jij nu op die twee jaar?" Waarop hij kalm:"Nou ja, je gaat al twee jaar door met hollen, zonder er ook maar een paar dagen tussenuit te zijn geweest." Daarop valt zij stil. Ze kijkt naar haar bord, naar de hond en eet zonder veel smaak verder. Haar schouders die net nog strijdlustig stonden, lijken wat te hangen. Ze zucht. Ze zijn klaar. Hij betaalt de rekening en wandelt naar buiten terwijl zij de hond en de stoel ontwart. Met korte passen beent ze achter haar man aan.

Kaketoe

2010-07-31T17:17:00.004+02:00

Een park, een regenachtige zaterdag en een bank. Zij ligt met haar hoofd in zijn schoot. Er komen honden voorbijgesneld samen met hun baasje. Een bokser heeft een dikke stok in zijn bek, het baasje houdt de andere kant van de stok vast. Het beest hoort het koppel en wil kijken, maar hij wil tegelijk de stok in zijn bek houden. Het ziet er ongemakkelijk uit. Twee kleine murmels dribbelen richting bank, maar snellen het pad weer op als ze hun baasje horen. Een dame die wandelt, een sigaret rookt en in een boek leest, dat allemaal terwijl ze haar honden uitlaat. Multitasken heet dat dan en vooral ook doen alsof je niet tussen prachtige bomen wandelt, maar gewoon thuis op de bank zit.
Hij op de bank vertelt aan haar in zijn schoot over de huisdieren die ze vroeger bij hem thuis gehad hebben. Katten en honden maar ook een kaketoe. Het was een witte, een wilde, gekocht op de markt. Het beest was in het begin langs geen kanten te benaderen, erg schichtig en had een bek als een tang. Hij kwam in huis rond de kerstperiode, kreeg de naam Poethi en een hok dicht bij de kerstboom. Op een dag vloog hij de kamer in en landde in de kerstboom. Daar begon hij plots als een gek met zijn bek de takken af te knippen. Hij had wellicht een ander idee over de vorm van de boom en aangezien hij nog zo wild was, kreeg niemand hem te pakken. De ene na de andere tak belandde op de grond. Uiteindelijk vonden ze er niets beter op dan dat hij als oudste zoon dikke, leren handschoenen aan zou doen om de vogel te vangen. Het beest verweerde zich hevig maar kon de strijd niet winnen. Twee stevige armen en dito wanten waren te sterk.
Na een tijd is het beestje heel tam geworden en kon je er ongeveer alles mee doen. Behalve als je handschoenen aanhad, dan werd hij giftig en begon hij te blazen. Blijkbaar een klein trauma opgelopen.

Exploration

2010-07-12T20:36:00.014+02:00

At any given moment, no matter where you are, there are hundreds of things around you that are interesting and worth documenting.'
Dat prijkt op de achterflap van het boek dat ik als geschenk krijg: 'How to be an explorer of the world.' De gever wil maar wat graag mee op exploratietocht. Zo gezegd, zo gedaan. Op een veel te zwoele Vlaamse feestdag krijgt de bakfiets een zonnedak, een koelbox en een mand met allerlei dingen die je nodig denkt te hebben op zo een tocht. Een kussentje voor het achterwerk en eentje voor de rug maken het geheel af.
We documenteren onze tocht met foto's, maar ook met tekeningen. Vlakbij huis en zo veel te zien.
Roze flamingo's in een tuin van een rijtjeshuis.
Allerlei verklede figuren die in het Gentse water springen.
Mannen die op zuiderse wijze het voetpad gebruiken.
Voor onze verdere ontdekking trekken we het park in want 'exploration 22' zegt: "Visit a local parc, create a color-coded map of the position of the other people in relation to you. Note what the people looked like (what they were wearing)." En dat doen we.

Of tenminste we doen toch een poging, want het aantal mensen en hun juiste positie verandert erg snel in een park. Zeker als die mensen een spel aan het spelen zijn, zoals dat nieuwe spel met die houten blokken. En die mensen die het plots te heet krijgen op het bankje in de volle zon en naar een schaduwplek op het gras verschuiven. Een koppel of niet? Hij wil wel maar zij niet? Het tweetal wat verder op is veel duidelijker in hun lichaamstaal: zij flirt, hij ligt stoer op zijn ellebogen achterover geleund. Als er een vijftal kerels met brommertjes op hooguit een meter van ons komt zitten, terwijl er verder nog massa's vierkante meters vrij zijn, is het tijd om onze fietsmobiel weer in te laden. Waarheen? Waar de trapster ons heen voert.
De reacties van de mensen die we voorbij fietsen zijn erg verschillend, maar meestal vooral breedlachend. Een enkeling wil volgende keer graag mee, iemand op een terras hoor ik zeggen: "Ah ja, dat is zo'n stadstaxi" en nog een andere laat ons vriendelijk oversteken, met de duim omhoog. We belanden op een verrassende rommelmarkt en op een gezellig en vooral fris binnenterras (eetkaffee Multatuli!).

Verder is vooral het fietsen op zich het meest vermakelijk. We tjezen bergaf, ik steek mijn armen in de lucht, Bobbejaanland is hier niets bij.
Nog 58 explorations te gaan, dit is een geschenk vol langdurig plezier.

Schip

2010-07-10T09:15:00.002+02:00

Met deze hitte is er om 23u geen haar op mijn hoofd dat aan slapen denkt. Fietsen, dat is het beste, dan maak je zelf wind en heb je tenminste het idee dat je een beetje afkoelt. Nog beter: fietsen over de kaaien langs de Schelde. Midden op die kaaien staan hekken. Er is gelukkig een kleine opening die fietsproef is. Twee mannen komen van de andere kant. 'Mevrouw, dit is de péage. Je moet betalen. Pas op, niet te snel rijden, want je komt er nog een tegen.' Ik glimlach, ze dragen allebei een oranje t-shirt. 'Je kent dat toch, een péage?' 'Jaja, dat ken ik zeker.' Ik fiets verder over de donkere kasseien.
En dan doemen ze op, onverwacht, vanuit het donker: de masten van de zeilschepen die al aangemeerd zijn voor de Tall Ships Races. Dat was even uit mijn gedachten gegaan, maar ik ben blij dat mijn wielen me hier gebracht hebben. Dit is dan ook het ideale moment om te komen kijken naar wat er al ligt. Niet op de dag zelf als er tienduizenden komen kijken. Nu kan ik met gemak met mijn neus tot tegen de schepen en rustig alles bekijken. Al dat hout en die touwen, de lengte en de hoogte. Ze zijn indrukwekkend en ik beeld me in dat ik op een wilde zee zit met schuimende golven en de punt van het schip klieft er dwars doorheen. Een machtig gevoel moet dat geven. Tot ik het me zo realistisch kan inbeelden dat ik besef dat ik tegen dan als een angstig haasje in een kleine kajuit zal schuilen. De grootsheid van open zee, ik ken ze niet en ik bekijk nieuwsgierig de zeemannen en zeevrouwen op deze schepen. Wat zouden zij al hebben meegemaakt met hun schip?

Ontdekt!

2010-07-04T00:03:00.004+02:00

Een onverwachte avond in de stad, mooie weer, op de fiets. Een ijsje eten aan de Schelde. Kijken naar het gladde wateroppervlak. Kijken naar mensen die dansen op de Grote Markt, want België is voorzitter van de Europese Unie en dat moet gevierd. Zoals in andere steden, allemaal samen dezelfde dans. We fietsen verder doelloos door de straten, genietend van al wat bruist, langs volle terrasjes, langs auto's die vol instrumenten geladen worden, het optreden zit er op. Dicht bij huis wijst een pijl van de Zomer van Antwerpen een onbekende straat in. Zou hier wat gaande zijn? We proberen eens. En het is gek, want dit is een straat waar ik duizend maal voorbijfietste, maar die ik nog nooit nam. En nu is het donker, ik fiets hier en voel me een toerist. Er wandelt of fietst verder geen kat in deze dode straat zonder bomen, zonder huizen en met gesloten fabrieksmuren. Tot er een opening is waarachter muziek klinkt. Hier leeft wat, het trekt. We belanden op een gezellige binnenplaats net op het moment dat er een serie kortfilms begint. Her en der staan tafels, een glitterrode caravan staat onder het scherm naast een grote reisbus waarin ik een keuken ontdek. Alles ademt een relaxte sfeer, we zetten ons, drinken een glas en kijken naar de films. Dit heeft alles weg van vakantie in eigen stad. En zo wordt de Zomer van Antwerpen toch weer leuk, want ik heb hem zelf kunnen ontdekken.

Hangmat

2010-06-27T10:53:00.003+02:00

hij: ooh, nu heb ik zin om gezellig in een hangmat te hangen
zij: daar kan voor gezorgd worden
hij: (verbaasd want hij dacht dat zijn wens veel verder weg was dan nu blijkt) hoezo, waar dan? toch niet aan deze haken? heb jij een hangmat dan?
zij: (wandelt lachend weg zonder iets te zeggen en komt terug met een blauwe hangmat)
hij: waar ga je die hangen?
zij: aan deze haken
hij: zijn die sterk genoeg dan
zij: ik hang die daar al drie jaar aan
hij: (kijkt ongelovig naar haar acties en zwijgt)
zij: je zal zien, het ligt geweldig (en legt zich relaxed in de hangmat)
hij: (staat onrustig naast haar) dit is gevaarlijk! die hangmat hangt veel te hoog en trekt zo de haken uit de muur, ze moet veel meer doorhangen zodat de kracht de haken naar beneden trekt
zij: maar ze doen het toch al drie jaar goed (en blijft liggen)
hij: (verzet de bloempotten onder de hangmat zodat ze daar alvast niet kan op vallen) heb je al eens van metaalmoeheid gehoord? die haken krijgen elke keer een lichte draai als je in de hangmat beweegt. Daar verslijten ze van en op een keer breken ze gewoon.
zij: (zucht) dit is nu eens ontspannen in een hangmat hangen proficiat, je bent niet meer de enige ongeruste mens. hoe ga je het dan verhelpen?
hij: met een touwtje ze wat meer laten doorhangen
zij:(komt gelaten uit de hangmat)
hij: hier heb ik er al een, deze is perfect
zij: (kijkt toe hoe hij de hangmat vakkundig vastknoopt)
hij: (gaat trots de hangmat uittesten)
zij: (ligt in een deuk van het lachen want hij zit gewoon met hangmat en al op de grond)
hij: oké dit is net wat te laag, maar ik stel dat wel even bij
zij: dit is toch veel te omslachtig, ik lag hier altijd al perfect!
hij: probeer jij nu nog eens
zij: (kruipt onhandig in de hangmat die veel te laag hangt) dit is niks, ik zie gewoon de onderkant van de tafel en de stoelen en als ik me wat rechter zet, raakt mijn kont de grond
hij: (lacht) maar het is wel veilig zo
zij: wat ga jij doen als je ooit kinderen hebt?
hij: het hele huis afplakken, alle hoeken vijlen, hen een valhelm en kniebeschermers opzetten, zodat als ze dan vallen, ze vanzelf weer rechtop stuiteren
zij: (kruipt lachend en minstens even onhandig weer uit de lage hangmat)zo, deze kunnen we alvast opbergen tot er nieuwe haken zijn. met al die mogelijke gevaren kruip ik er zelf ook niet meer in.
hij: (zichtbaar blij met het resultaat)

Bever

2010-05-31T23:20:00.000+02:00

Ze liep recht op hem af. Haar hart bonste in haar lijf, het beukte tegen haar ribben alsof het er elk moment kon uit losbreken. Op dit moment had ze haar hele leven gewacht. Van kind af, toen ze nog met de lego-blokken speelde, keek ze al naar hem op. Nu zou ze hem in levende lijve ontmoeten en ze hoopte maar dat ze niet in katzwijm zou vallen. Gelukkig had ze eerst enkele biertjes achterover geslagen, een beproefde truc die ze tijdens haar examenperiode had toegepast voor mondelinge examens waar ze té zenuwachtig voor was.
Nu, dit was het moment, er stond niemand bij zijn tafeltje. Ze nam zijn boek uit haar tas en legde die voor hem, met de vraag het te signeren. Hopelijk merkte hij haar snelle ademhaling niet en de lichte trilling in haar arm. Rustig keek hij haar aan en vroeg ‘voor wie?’. ‘Natasja’, stamelde ze. Waarop hij breed lachte en zij in één klap over haar zenuwen was.Door die brede lach kreeg zijn gezicht immers de hopeloos domme uitdrukking van een bever. Kleine gretige kraaloogjes boven veel te brede tanden. Ze voelde zich met een smak terug op de aarde geworpen. Soms is het beter je idolen op een afstand te plaatsen en ze daar te houden.

Relaxen in Manhattan

2010-05-26T18:34:00.007+02:00

Ok, hier gaan we binnen. We hebben immers gehoord dat manicure en pedicure in dit deel van Manhattan goed en goedkoop zijn dus om onze reis in stijl te laten verlopen, duiken we even onder in de wereld van 'Daily Spa'. Twee Aziatische dames springen recht, knikken uitgebreid en zetten de relaxstoelen al klaar nog voor wij iets kunnen vragen. Hoe lang duurt het, hoeveel kost het, welke kleuren hebben ze, wat is er inbegrepen,...? Wij zijn Westerse toeristen die waar voor hun geld willen. Als antwoord wapperen de dames met hun handen, alles komt wel goed. Daar liggen we dan, half achterover in een lederen relax met één voet in een warm bad en de andere op een handdoek, in de handen van een wildvreemde die vervaarlijk met vijlen en tangen en scharen aan de slag gaat. We kijken elkaar aan met lichte onrust in onze ogen. Is het niet de bedoeling dat dit ontspannend is? Een tik op mijn voet roept mijn aandacht, 'wisselen' gebaren de handen, dus de ene voet duikt onder in het water dat intussen een bubbelbad is geworden en de ander legt zich schuchter op de handdoek. Alles roept 'relax'! De handen vijlen en knippen lustig verder. Elk gesprek wordt met de glimlach op afstand gehouden. Stilaan worden mijn tenen deze behandeling wat gewoon en kunnen mijn billen zich ontspannen. Ik zak wat verder achterover. Tot plots de dame hard in mijn kuiten knijpt, met haar duim langs mijn scheenbeen naar boven schuift en samenzweerderig vraagt: 'Massage? Like massage? 15 dollar more!' Op het moment dat je het zwakste bent, net wat ontspannen en hunkerend naar meer, vragen ze dit. Goede timing, dat zeker. Wij houden vast aan onze toeristische rol (geld uitgeven no matter what) en knikken gedwee ja. Daar gaat ze: kneden, kloppen, wrijven alsof mijn benen een klomp klei zijn die ze zacht wil krijgen. De blauwe plek op mijn ene been is er niet zo blij mee, maar nadat ik er haar attent op maak, weet ze die handig te omzeilen. Uiteindelijk is het voorbereidend werk klaar, het nagels lakken kan beginnen. Behendig draait de dame een wit doek tussen mijn tenen, ik voel me 10 hotdogs tegelijk. Ze schuift ook nog de nieuwste sloefjes rond mijn voeten zodat ik na het tenen-werk op mijn elegantst naar de manicure-tafel kan schuifelen.

Als toetje smijten we er ook nog een stoelmassage achteraan. Hoewel hier de omstandigheden niet ideaal zijn: schuif-sloefjes, nagellak die nog moet drogen waardoor je je handen zo onhandig van je lijf houdt en je met je vingers niet te veel wil bewegen, een masseuse die niet veel traagheid verdraagt én een rokje. Dit alles zorgt er voor dat het heel erg moeilijk wordt om op zo'n stoel te kruipen. Nadat ik alles weer in positie geschoven heb en zelf goed zit, zet de dame met een duidelijk gebaar haar wekkertje op een kwartier. Zoveel minuten vragen we, zoveel minuten krijgen we. Daarop zet ze zich schrap en begint met ellebogen, knokkels, onderarmen en haar volle gewicht mijn rug te bewerken. In een mum van tijd voel ik me alsof ik door een mangel word gehaald en toch voelt het ook weldadig. Vooral het moment dat de dame even stopt en ik mijn bloed weer voel stromen. Intussen denk ik de hele tijd: blijven ademen, dat is het belangrijkste. De wekker loopt af, ze zetten ons aan de nagellak-droogblazers, we betalen, we discussiëren over de tip en ik wil mijn schoenen aandoen. Daar heeft de dame echter wat op gevonden: met verse nagellak kan ik zo mijn schoenen niet in, dat is haar werk oneer aandoen, ze geeft me twee plastic zakjes met de vraag die over mijn voeten te trekken en zo in mijn schoenen te stappen. Mijn glimlach bevriest om mijn lippen, ik doe wat ze vraagt en als we weer buiten in het felle zonlicht staan merk ik na tien stappen dat ik al begin te zwemmen in mijn schoenen. Die dingen gaan uit, zo snel mogelijk en ik wandel verder met een echte glimlach om mijn lippen, alsof iedereen kan zien dat ik een verse toeriste ben met vers gelakte nagels.

het roept

2010-04-29T19:29:00.002+02:00

Beste bloglezer
Dit is een ongewone blogtekst. Het is een oproep. Ik zoek één persoon die mee onderstaande workshop wil volgen. Ik ben gebeten door het boekbindvirus en wil hier snel werk van maken. Onderstaande basiscursus kan je op aanvraag volgen, het liefst wil ik die in juni of juli al volgen en graag op maandagen. Wie zin heeft, mail me even. Dan spreken we verder af.

Meer info vind je op www.atelierluka.be:
Onze intensieve workshops richten zich tot grafisch ontwerpers, studenten, kalligrafen, schrijvers, drukkers en kunstenaars die geïnteresseerd zijn in het werken met boekstructuren en technieken zonder daarvoor de volledige leergangen van een avondschool te moeten volgen.
Er is géén vooropleiding vereist.
U krijgt van ons de theoretische en praktische informatie over de materialen en wij leren u de vaardigheden om zelfstandig te kunnen werken. Wij zorgen voor het specifieke gereedschap en voor het materiaal. Ons atelier is niet groot en we werken met twee of maximum drie deelnemers, een garantie voor een individuele begeleiding.
Basiscursus
Op 2 zaterdagen maken we theoretisch en praktisch kennis met papier, karton, linnen, kleefstoffen en de gereedschappen.
We werken aan verschillende 1 & 2-katern - bindingen en kleefbindingen die we voorzien van flexibele en harde kaften.

Rondje Dordt

2010-04-05T22:04:00.005+02:00

Met de watertaxi van Rotterdam naar Dordrecht. Je komt langs leuke plaatsjes met gekke namen als Alblasserdam en Hendrik Ido Ambacht. Maar vooral kom je op het einde in Dordrecht aan, verrassing! Voor mij toch. Tijdens de wandeling doorheen het oude stadsgedeelte, aangeduid met bordjes 'Rondje Dordt', kwam ik allerlei leuke etalages tegen. Als ik dan zocht naar wat voor winkel dit was, dan bleek het om een 'gewoon' huis te gaan. Niets te koop. Geen openingsuren. Louter pret voor het oog van de voorbijganger.

Vrolijk ritueel

2010-04-04T12:17:00.004+02:00

Er brandt een paaskaars op mijn tafel, een souvenir uit de Paasmis van deze voormiddag. Een ontroerende mis, maar ik raak bijna altijd ontroerd als er veel mensen geconcentreerd samenzijn rond iets waar ze in geloven. Bovendien heb ik het geluk dat er in de kerk in mijn buurt een getalenteerd priester de mis doet. Hij heeft kaas gegeten van verhalen vertellen, spanning opbouwen en de mensen bij de viering betrekken.
Net voor de mis begon, kwam er een Afrikaans gezin binnen gewandeld. Drie kinderen volledig in het wit en de dames in feestoutfit. Ik dacht: 'Is wit de symboolkleur van Pasen? Dan gaan zij er wel voor. Zo'n zwarte velletjes en dan dat felle wit, dat werkt.' Maar al snel bleek dat deze kinderen tijdens de mis gedoopt zouden worden. Het voelde bijzonder om daar bij aanwezig te zijn ook al omdat het voor het oog bijzonder was, deze twee rijen zwarte mensen te midden van een groep mensen met een heel wat bleker vel.

De priester verweefde het dopen naadloos met de paasviering. Een grappige jongen had een klein voorwoord mogen voorlezen. De priester nam hem bij de hand en zei dat we zouden kennismaken met de kinderen die gedoopt zouden worden. Hij vroeg aan de jongen of hij die kende waarop die heel rustig 'ja' zei. Dat bracht de priester licht in verwarring maar hij ging er niet op in, wel vroeg hij het in een volgende zin nog eens waarop die jongen weer heel rustig 'ja' antwoordde. Dan leek tot de priester door te dringen dat dat wel eens echt het geval kon zijn en hij vroeg hoe dat dan wel kwam. 'Ze zitten bij mij in de klas.' En ik moet zeggen dat ook bij mij die simpele gedachte niet eens was opgekomen. Het stelde me gerust dat voor deze drie kinderen de omgeving niet helemaal vreemd was.
En zo begon het dopen met het uitspreken van hun naam en de vraag aan de gemeenschap om de naam te herhalen. We begroetten hen, we benoemden hen. De priester ging daarop verder door de kinderen in de lucht te steken, zodat we hen allemaal goed konden zien. Er werd wat gegiecheld in de gangen, maar hij maande tot stilte. Dit was een ernstig moment. Het is ook zo mooi om een kind aan de gemeenschap te laten zien, het kind een naam te geven, samen die naam uit te spreken, het kind bestaat.

De viering ging verder met het paasverhaal en Maria en Maria Magdalena die aan Jezus' graf kwamen om hem met olie in te wrijven. Ook de dopelingen werden gezalfd met geurige olie. De priester vroeg hen hun schoenen en kousen uit te doen en samen met hun peter en meter naar voor te komen. Hij begeleidde het zalven met volgende woorden. "Ik zalf je ogen zodat je in het licht van de wereld kan kijken, zodat je rondloopt met open ogen. Ik zalf je oren, dat je mag horen als mensen hulp nodig hebben, dat je kan luisteren naar de klank van hun stem, naar een mooi lied van een vogel. Ik zalf je mond opdat je mooie woorden kan spreken, troost kan bieden, je rol kan opnemen. Ik zalf je handen opdat die liefde kunnen geven, kunnen strelen. Ik zalf je voeten zodat je jouw pad kan lopen."
En tot slot werden de kinderen boven het doopvont gehouden. Hun vader en hun peter tilden hen op zodat ze horizontaal boven het water hingen. Zout water liep van hun hoofden en ze belandden weer op hun twee benen, onwennig en giechelend. Peter en meter legden hun handen op de hoofden en de priester riep bescherming af over deze kinderen en wenste hen toe dat ze mogen opgroeien tot een mooie man, een mooie vrouw. Applaus weerklonk in de ruimte, de mis liep naar haar einde.

Filosoof en atheïst Alain de Botton werkt aan een boek dat gaat over wat we allemaal verliezen doordat we het geloof verloren zijn. Volgens hem is dat meer dan we kunnen denken.
Een ritueel zoals het doopsel verloren laten gaan, dat zou heel erg jammer zijn. Laten we niet onderzoeken wat we verliezen, laten we de rituelen weer opnemen en nieuw leven inblazen.
Zoals eieren rapen met Pasen. Vrolijk!

Inspiratie

2010-03-20T18:01:00.005+01:00

Lentekriebels, lentekleuren, lenteuitjes om te eten, lenteuitjes om te doen. Zoals de stad intrekken op een mooie zaterdag. Fietsen met de wind in mijn haren, de wind die even warm is als de lucht om me heen. Niks geen lijf dat verstijft van de kou, een neuspunt die rood wordt en vijf dagen koud blijft. Warme lucht hoera. Het kriebelt en het wemelt in de stad. De hogescholen houden opendeur. Jonge meiden en kerels die enthousiast door de gangen dwalen, gevolgd door bezorgde moeders en vaders. Kiezen, pfoe, gelukkig is dat vandaag niet aan mij besteed. Ik kom inspiratie opdoen. Genieten, opslorpen, drinken met mijn ogen. De afdelingen textiel, houtrestauratie, vrije grafiek en juweelkunst passeren de revue. Van de laatste zie je een prachtig werk op de foto. Eén tak, in zijn geheel, rond de schouders gedrapeerd. Het is geweldig goed gevonden, mooi uitgewerkt en fijn opgesteld. Bovendien voel ik ook het plezier waarmee de ontwerper aan de slag was, humor en poëzie gaan hand in hand.
Om dit uitje feestelijk af te ronden pik ik nog mijn eerste terrasje van het jaar mee. Ik zucht van plezier, de winter kruipt stilaan uit mijn kleren. En dat is niets te vroeg.

Bereikbaar

2010-03-16T22:21:00.004+01:00

Op de tram richting stad volg ik een gesprek tussen een koppel. Hij is leerkracht met net enkele klassenraden achter de rug en er moet hem het een en 't ander van het hart. Want die jongeren, die hebben het niet gemakkelijk. Er is zo veel aanbod dat de school bij in het lijstje van 'keuzes' komt. Ze hebben immers nog 7 hobby's, gaan op zaterdag uit, werken in de bakker, moeten dan ook nog bij de moemoe op bezoek en hebben zo geen tijd voor hun huiswerk. En dan moet je als leerkracht zorgen dat die jongere genoeg kansen krijgt en herkansingen want je moet aan de overheid aantonen dat je hem voldoende aangeboden hebt. Ouders staan als één blok achter zoon- of dochterlief dus je moet je als leerkracht ook nog eens aan hen verantwoorden.
Eén regel is alvast erg duidelijk op hun school: geen GSM-gebruik tussen half negen en vier uur. Dat lijkt me niet slecht. Onlangs las ik in de krant over jongeren die lichte paniekaanvallen hebben als ze een kwartier geen sms gekregen hebben. De wereld is hen vergeten! Hun vrienden hebben hen laten vallen! Het moet pijnlijk zijn om in die gedachtenmolen te zitten. Of wat te denken van een meisje dat gemiddeld 60 smsjes per dag van haar lief kreeg en zich verplicht voelde om op elk berichtje te reageren? Af en toe klassikaal oefenen in een GSM-loze periode kan de gemoederen alleen maar ten goede komen.
Nu ja, als ik zulke zaken hoor, probeer ik dat altijd even op mezelf af te stemmen. Want ik geef het toe, als mijn GSM een volledige dag geen geluid heeft laten horen, passeert er ook een stem door mijn hoofd die zegt 'Alarm, uw vrienden zijn u vergeten, u bent wellicht de laatste bewoner op aarde!' Als ik een dagje op stap ga en ik ben mijn GSM vergeten, dan zal ik 9 op de 10 keer terugdraaien om hem te gaan oppikken. Of als ik een dagje thuis ben, dan staat tegenwoordig altijd mijn laptop aan en dan heb ik de gewoonte om elk uur eens te kijken of er een mailtje is binnengewaaid. Een dwanghandeling is dat. Telkens reikhalzend uitkijkend naar leuke woorden. En als er dan een mail is dan is het vaak een mail die ik net niet wilde krijgen.

Overflakkee

2010-03-15T19:03:00.004+01:00

Zondags op stap, dat is altijd een beetje vakantie. Zeker als ik in het buitenland ben, op tocht doorheen het eiland Goeree-Overflakkee. Ik kijk anders rond, met meer verbazing, met vreemde ogen. Ik lees dorpen op de kaart, maak er mij een beeld bij en moet dat beeld bijstellen als ik de realiteit zie.
Ouddorp ligt aan de zee en is gericht op grote drommen zomerse toeristen, dat vertellen mij de grote geplaveide parkings in en rond het centrum (welk?) die nu grote verlatenheid tentoon spreiden. Een veel te grote zakdoek voor mijn kleine snottebel-auto. Niet alleen de parkings liggen leeg, in het hele dorp is geen animo te bespeuren. Geen mensen rond de huizen, in de huizen of tussen de huizen. Geen auto's, geen fietsers. Zondag rustdag.
In Goedereede was ik ooit eens voor een lekker diner, dus dat valt nu naast de route. Van Dirksland wil ik graag een foto van het naambord voor mijn broer (zou er een Heidisland bestaan?) en Melissant klinkt als ravissant maar valt ook naast de route want we zijn op weg naar Sommelsdijk en Middelharnis. Heerlijke namen die vlot van mijn tong rollen. We hebben een opdracht: zoek de haven van Middelharnis, daar ontmoeten we elkaar voor een diner. Op de kaart lijken die twee dorpen amper een speldenprik groot en ik denk de haven meteen te zullen spotten. Niet dus. Er staan immers huizen, kantoren en scholen in de weg. Een dorp is lang niet zo overzichtelijk als het er op de kaart uitziet. Zeker niet zo'n algemene overzichtskaart met een enkele hoofdstraat er op. We rijden lukraak doorheen de straten en we zien een mooie dreef met aan beide zijden bomen en keurige gevels. Wel jammer van die tientallen wagens die er geparkeerd zijn. Wagens? Aha, hier zitten al de mensen! We rijden verder en onze monden vallen open van verbazing. In groepjes van twee, drie, vier, vijf stromen de mensen uit hun huizen. Feestelijke uitgedoste stellen spoeden zich langs de voetpaden. Waarheen gaan ze? Is hier een feest gaande? Wij zijn stomverbaasd bij het zien van zoveel drukte en zetten de auto aan de kant. Hier willen we het fijne van weten en even voel ik mij een ontdekkingsreiziger. We mengen ons tussen het volk en kijken onze ogen uit. Als het een feest is, is het een droevig feest want bijna iedereen is in het zwart. We ontdekken dat ze naar een kerk wandelen, een lage, die amper opvalt tussen de huizen. De vrouwen dragen zonder uitzondering allemaal een hoed. Hoedenmaker in Sommelsdijk, dat moet opbrengen. We zien vrouwen die enkele meters voor de kerk hun hoed uit een plastic zak toveren, schichtig om zich heen kijken en hem met een snel gebaar op hun hoofd planten. Om hem na enkele meters aan de ingang van de kerk weer aan de haak te hangen, naast de jas van hun man.
De groepjes blijven toestromen, tientallen mensen van alle leeftijden, waar hielden die zich allemaal schuil? Geen wonder dat de straten leeg waren, zij waren zich allemaal aan het optutten! Ik ben intussen zo nieuwsgierig geworden dat ik een jong stel aanspreek. Waar gaan zij naartoe? Is er een feest aan de gang? De vrouw antwoordt dat zij naar de kerk gaan, de gereformeerde kerk. Dat doen ze elke zondag, twee keer. Een keer om half tien en een keer om half zes. De gereformeerde kerk is groot op het eiland. Wij verbazen ons over dat grote aantal waarop zij ons vraagt waar wij dan wel vandaan komen. Uit het verre België, het volledige uur rijden hiervandaan, waar we zo'n grote volkstoeloop naar de kerk absoluut niet kennen. Het komt ons vreemd over en strikt en beklemmend, maar het trekt ons ook. Jammer van onze strandwandel-outfit die ons weerhoudt binnen te gaan en een dienst bij te wonen. Bovendien hebben we een missie, dineren aan de haven, die we nog steeds niet gevonden hebben.

Zorgeloze sauna

2010-03-08T20:24:00.004+01:00

Gelukkig. Hij bestaat. De internationale mannendag. Compleet met website en al, kijk maar eens op http://www.internationalmensday.com.
Kwestie van evenwicht te brengen in het leven. Want alleen een internationale vrouwendag, dat kan natuurlijk niet.
Maar de mannen moeten nog even wachten, want vandaag was het de beurt aan de vrouwen. Ik heb me alvast achter de traditie geschaard en mezelf helemaal vrouw geweten: een heerlijke massage gekregen, van een sauna genoten, lekker gekookt en de was opgehangen. Op een bepaald moment zat ik in de sauna met 6 mannen. Telkens als de deur openging dacht ik: 'Een vrouw, laat het een vrouw zijn, dit overwicht kan ik niet meer aan.' Maar mijn mentale hulpkreten mochten niet baten. Dat één paar borsten tussen al die harige torso's, het was zwaar om dragen.
Dit is echter nog geen fractie van wat vrouwen in andere omstandigheden te dragen hebben. Per post kwam het Oxfam-tijdschrift toe. Ik lees dat in Zuid-Afrika elke zes uur een vrouw door haar partner wordt vermoord. In Guatemala sterven elke dag twee vrouwen door geweld. Maar ik hoef het niet eens zo ver te zoeken. In eigen land waren er in 2007 maar liefst 35.961 meldingen van huiselijk geweld binnen het koppel. Vier op vijf slachtoffers zijn vrouwen, negen op tien daders mannen.
Zijn vrouwen dan zo bedreigend voor mannen? Hebben mannen zichzelf dan zo weinig in de hand? Staan wij dan met z'n allen zo ver af van liefdevolle vriendelijkheid voor elkaar? Kunnen vrouwen dan zo slecht hun grenzen afbakenen? Zijn vrouwen dan zo weinig in staat zichzelf te verdedigen?
Ik weet dat de antwoorden niet zo éénduidig zijn. Dat dit allemaal gevolgen zijn van subtiele processen binnen een cultuur, binnen een relatie. Misschien hebben we maandelijks een mannen- en een vrouwendag nodig?
In elk geval zijn er al veel stappen gezet, waar ik van kan profiteren: ik kan in dit land als vrouw alleen zorgeloos een namiddag naar de sauna zonder lastig gevallen te worden, zonder dit stiekem te moeten doen, zonder te moeten vrezen voor mijn leven.

Venijnig beest

2010-03-05T19:48:00.003+01:00

Kijken naar vuiligheid. Er bestaan leukere dingen om te doen. Een vuilnisbelt, schoorstenen vol roet en zwarte rook, ingewanden van beesten, de groenafvalzak die na twee weken tot leven is gekomen in je keuken, een verstopt afvoerputje vol haren en slijmerige brokken, een zakdoek waarin korsten van drie maanden oud zitten,... Zie je het voor je?
Maar het is niet die vuiligheid waar ik het wil over hebben, deze vuiligheid die buiten mij ligt. Ik wil het hebben over de vuiligheid aan de binnenkant, de minder propere kanten van mezelf. Waarbij ik niet spreek over tanden poetsen, douchen, schone kleren aandoen of mijn oren uitkuisen. Ik heb het over de minder propere kanten van mijn karakter. Over die donkere plekken waar ik graag in een grote boog omheen wandel. Waarbij het simpele truukje 'als ik mijn ogen dicht doe en er niet naar kijk, dan zijn ze er niet', niet blijkt te werken. Want dan hoopt de vuiligheid op en komt door de kieren en de spleten naar boven. Het blijft beuken en desnoods komt het er in gulpen uit. Het vraagt behoorlijk stevige benen om de gepantserde poort te openen en het recht in de ogen te kijken. Het venijnige beest met rode ogen die vuur spuwen en scherpe klauwen die wild om zich heen slaan en een gore bek waarmee het het liefst van al in zijn eigen staart bijt. Het beest dat gefrustreerd is, sarcastisch is en woedend tekeer gaat. Al deze vuiligheid openleggen vraagt een hoop moed. Maar als ik dan zie hoe het aan kracht verliest als het wordt blootgesteld aan daglicht, dan is er nog hoop voor mij.
En voor jou wellicht ook.
Geen betere tijd voor een nadere kennismaking met dat beest dan deze tijd van vasten en zuiveren.
Dan zijn we met z'n allen weer een pak frisser als de lente er is.

Douchegel

2010-02-25T20:21:00.003+01:00

Er zijn zo van die woorden die niet duidelijk te omschrijven zijn.
Vroeger kende ik het woord zerp niet. Een enthousiaste vriend gebruikte dat woord zo vlot in de veronderstelling dat het voor iedereen gekend was. Ik viel uit de lucht.
Zerp, wat is dat?
Goh, hoe zal ik dat uitleggen? Het gaat over het gevoel dat je krijgt in je tong op het moment dat je in een onrijpe banaan bijt en dat zuigt dan alle vocht uit je mond. Dat is zerp.

Er zijn ook zo van die gewaarwordingen die niet eenvoudig in woorden om te zetten zijn.
Onlangs vertelde een andere vriend mij dat hij nieuwe douchegel had gekocht. Iets met munt. En die douchegel had op zijn klokkespel het effect van tandpasta. Ik heb geen klokkespel en heb er zeker nog geen tandpasta op gesmeerd, maar ik kon mij bij de uitleg toch een sensatie voorstellen. Sindsdien heb ik de uitspraak bij enkele mannen getest. Ze herkennen de ervaring één voor één, hoewel geen enkele man bekend heeft ooit al tandpasta op zijn klokkespel gesmeerd te hebben.
Hm.
Ik ben alvast een wetenswaardigheid rijker.
En wat voor één.

Volgen

2010-02-12T15:11:00.004+01:00

Volgen, volgde, gevolgd.

De Dikke Van Daele kent elf verklaringen toe aan dit woord. Onder meer:

zich bewegen in de richting die overeenstemt met die van het in object genoemde
gaan langs (vb. een weg volgen)
de voortgang of ontwikkeling bijhouden van iets of iemands gedachten
handelen naar, gehoor geven aan
voortvloeien uit

Nergens in Van Daele staat 'met een zekere regelmaat iemands blog lezen en dit kenbaar maken'. Het is dan ook iets nieuws dat in mijn Dikke Van Daele van 2008 nog niet kan voorkomen. Maar jij beste lezer, jij kan wel de daad bij het woord voegen. Jij kan mijn blog volgen. Via een eenvoudige knop in de balk hiernaast kan je jezelf tot 'Volger' slaan van 'Boe, Da en ik'. Welkom!
Ik ga je niet met reclameboodschappen om de oren slaan, ik ga je niet voorschrijven hoe je moet leven. Ik ben geen Boe, ik ben geen Da, ik ben ik.
Je bent dus absoluut niet gevogeld als je je inschrijft, het wordt er alleen maar knusser op!

Achtergevels

2010-02-08T13:33:00.006+01:00

Vanuit het raam in mijn keuken heb ik zicht op andere huizen. Allemaal gevels, allemaal achterkanten van huizen. Een grote verscheidenheid aan ramen, terrassen, daken en tuintjes. Als ik door de straten loop, probeer ik de achtergevel en voorgevel te verenigen, maar daar slaag ik vaak niet in. De achtergevels vertellen immers vaak een ander, meer levendig verhaal. En daar kan ik dus eindeloos naar kijken, vanuit mijn eigen huis, naar dat knusse huizenblok met in het midden allemaal tuintjes en één grote boom.
Ik ken stilaan de ritmes van mijn overburen. Hoe laat ze opstaan, hoe laat ze gaan slapen, wanneer ze tv kijken, wanneer er bezoek is. Er is een oud koppel, twee jonge gezinnen en een vrijgezel waar af en toe op zondag een extra persoon aan de ontbijttafel zit. Al hun gevels hebben een eigen klank-en lichtspel.
Het is al eens in me opgekomen om bij hen aan te bellen om eens vanuit hun kant naar de achtergevel van mijn huis te kijken. Maar dan liefst zo dat ik mezelf kan zien als ik thuis ben. Om dan te kunnen zien wat zij zien. Want ik denk vaak dat ik hen onzichtbaar kan gadeslaan, dat zij mij niet zien door het licht dat slecht valt ofzo. Zou die achtergevel dan geheimen prijsgeven waar ik zelf geen weet van heb? Iets extra's dat ik over het huis te weten kom omdat ik de achtergevel ken.
Voorlopig is het eenrichtingsverkeer. Ik kijk en verzin verhalen bij wat er zich achter gevels afspeelt.

Kerstboom

2010-02-06T00:00:00.004+01:00

Kan ik in februari nog over een kerstboom beginnen? Het is riskant om te schrijven, maar mijn kerstboon was tot gisteren nog in mijn leven. Het was een prachtexemplaar, een dure Nordmann. Hij was niet groot en had een gezellig dik buikje waar hij graag mee pronkte in mijn living. Zonder een krimp te geven, zonder een naald te laten vallen stond hij de hele tijd statig recht zijn taak te vervullen. Ik merkte pas laat dat het einde nabij was. Haast onmerkbaar was zijn diepe groene kleur vermengd met een bruine gloed en zag ik dat hij stilaan zijn naalden in een droogtekramp naar zich toe getrokken had. Takjes kronkelden zich rond de verlichting en kerstballen kwamen klem te zitten tussen de oksels van de takken. Tijd dus om mijn tanden op elkaar te klemmen en als laatste der Mohikanen mijn kerstboom aan de deur te zetten. Op de huisvuilkalender zag ik dat dat nog net kon op de laatste rondgang. Gezien het dikke buikje van de boom kon ik hem moeilijk op het voetpad zetten, geen kat zou er kunnen passeren. Dus zette ik hem achter het lage muurtje aan de kant van het huis. `s Avonds kwam ik thuis en daar stond hij nog, hij keek mij scheef van onder zijn kruin aan, verbouwereerd over mijn koude optreden. Ik dierf hem niet recht in de ogen te kijken en stapte snel naar binnen. Een boom hoort buiten te staan, hij kan hier wel tegen.
Anderhalve week later echter stond hij nog te wachten, zielig tegen het muurtje gezakt. Verder geen kerstsfeer te bespeuren, geen bomenbroeders in de straat, alleen hij. Ik kon het niet meer aanzien en stuurde een mailtje naar het stadsbestuur met de vraag hem uit zijn lijden te verlossen. En warempel, de volgende dag kreeg ik een telefoontje, de reddingsactie werd ingezet. Een ploeg zou proberen mijn boom op te halen. Moest het niet lukken (om niet nader gespecifieerde reden) moest ik hem de volgende dag wel op het voetpad aanbieden. De verongelijkte voetgangers moesten we in deze dringende reddingsactie dan maar even over het hoofd zien.
De stem van de dame klonk heel serieus en ik dacht: "Waauw, mijn late kerstboom is een stadszaak geworden."

Plaatje

2010-02-02T21:37:00.012+01:00

Aan een ronde tafel zitten vijf mannen. Stoere kerels, elk achter hun Maes Pils. Er hangt een zwaarwichtige sfeer boven de tafel. 'Wij doen dit al jaren en hebben de plicht dit nog jaren vol te houden, een zware taak rust op onze schouders.' De man die recht in mijn blikveld zit, draagt een groot brilmontuur dat duidelijk van erg goede kwaliteit is, het gaat al minstens 30 jaar mee. Hij draagt eveneens veel groeven in zijn gezicht en grijze rasta's in zijn haar. Hij kijkt rond alsof het hem niet eens zou verbazen als er plots een olifant voor zijn neus zou staan. Een blik die zegt dat hij alles al gezien heeft in het leven. Boven hem aan de muur prijkt een opgezet everzwijn: jachttrofee, slechte smaak of ter illustratie van de levende exemplaren die hier nog door de bossen dwalen? Ernaast foto's uit de oude doos. Uit de boxen schalt zondagnamiddagradio: de koers. Eén van de mannen vertelt rustig een mop die een lachsalvo ontlokt aan de stevige mannenlijven. Eén van de mannen staat op, wandelt naar deur, doet zijn jas aan en vertrekt met een korte knik. Waarschijnlijk weet iedereen dat dit zijn uur is om te gaan. Waar gaat hij heen? Dan zet de ober zich bij de ploeg. Hij draagt zijn haar gemillimeterd en heeft beide armen vol tattoo's. Hij lijkt heel anders te zijn maar wordt broederlijk rond de tafel opgenomen. He's one of the guys.
Enkele zaken vallen buiten het plaatje: Een pluchen konijn met een roos pakje en een roze hoed waar twee konijnenoren doorsteken. Het beest heeft een stoel gekregen aan de rondetafel maar kijkt door de spijlen de andere kant op. Midden op de tafel prijkt een bord met zalm en sushi... bij bier? om 15u?
Aan de tafel achter me zitten drie Thaise dames met een kleine jongen in een buggy. Ze kwetteren onverstaanbaar een heel eind weg. Eén van de dames gaat buiten onder de verwarming een sigaret roken. De andere dame haalt een schotel zalm onder de buggy vandaan. De kleine heeft een koekje met chocolade soldaat gemaakt en hangt vol tot achter zijn oren. En op dat moment zet zijn moeder hem op de schoot van één van de Maes-Pils-Bonken en zegt 'Hier vader, hou hem eens vast.' Waarop de vader onhandig het kind vasthoudt en hem wijst op het pluchen konijn dat een gek geluid maakt als je het beweegt. De chocolade-lach van het kind maakt een brug tussen de twee tafels.
Het plaatje werd verhaal, zomaar, voor mijn ogen. Ik was in mijn sas. Meer nog, ik was in 't Sas van Emmelen.

Dansende dialoog

2010-01-16T13:52:00.004+01:00

Een feestje. De tafels staan aan de kant geschoven en de discobar bereidt zich voor op een avondje muziekgeweld. De zaal heeft er alvast zin in en ik ook. Ik ben gekomen om te dansen en ben duidelijk niet de enige. Zelfs tijdens de opwarming met kinderdisco proberen al enkele volwassenen de dansvloer uit.
Onder de dansers is er een jongen bij van een jaar of dertien. Ik zag hem binnenkomen, de zaal scannen en vrijwel meteen begon zijn lijf te bewegen. Niets acclimatiseren. Niets eerst even iets drinken. Een jas uitdoen kan nog net. Dan smijt hij zich vol overgave op de dansvloer. Het is een lust voor de ogen om naar hem te kijken. Hij danst zijn eigen dans, geen bekende bewegingen of herhalende patronen. Hij gebruikt zijn hele lichaam en gooit zich in de muziek. Geen terughoudendheid, geen notie van 'wat zullen de mensen van me denken?' of 'de hele zaal kijkt, ik zal me maar inhouden'. En toch sluit hij zich niet af, hij maakt contact met de dansende mensen om hem heen. Hij maakt imiterende bewegingen of hij wordt nagebootst. Soms maar een seconde, soms een langere dialoog in de dans. Dat zijn leuke momenten van ontmoeting samen op dezelfde muziekgolf.
Ik heb bewondering om zoveel body, zoveel vertrouwen. Het valt niet alleen mij op. Anne staat mee te kijken en wat later vraagt ze hem hoe hij dat doet, zo dansen, waarop hij zegt: 'Gewoon mijn ogen dicht doen en beginnen'.
Dat lijkt mij niet alleen op de dansvloer een waardevolle raad te zijn.

Aandacht

2010-01-13T20:21:00.005+01:00

Soms komen de juiste mensen op je pad om je net dat te vertellen waar je die dag behoefte aan hebt. Zonder dat je er je daarom bewust van was dat het nodig was om een boodschap te ontvangen. Zo kreeg ik de volgende boodschap op een zilveren dienblad: Wat je aandacht geeft, dat groeit.
Ik kende ze al, maar herhaling doet deugd.
Een plant groeit als je hem water geeft, hem bijmest, in de zon zet (of juist niet) en er tegen praat. Een kind dat aandacht krijgt, geknuffeld wordt, eten en liefde binnenkrijgt, dat groeit. Negatieve gedachten groeien en worden een lelijke lawine als je ze aandacht blijft geven. Vriendschap groeit als je er aandacht aan schenkt, een brief schrijft, iets afspreekt, eens belt. Er zijn natuurlijk nog veel zaken die groeien als je ze aandacht geeft, dat laat ik verder aan je eigen fantasie over.
Waar geef ik aandacht aan in mijn leven? Wat vind ik belangrijk? Ik kan daar veel over praten, een mening over hebben of goede intenties uitspreken. Maar sla eens een pagina van mijn agenda open. Besteed ik mijn tijd aan dat wat ik belangrijk vind? Soms wel. Ja? Hoera dan! Maar als ik stilte en rust belangrijk vind en ik kijk naar mijn overvolle agenda, waar past dat dan nog? Of ik wil een gezond en lekker lijf maar mijn agenda staat vol dinerdates en zittende hobby's. Ik zou kunnen denken: 'werk aan de winkel', maar ik let wel op! Want als ik te veel aandacht ga besteden aan mijn agenda, dan gaat hij ook groeien. Dan wordt hij alsmaar dikker, met meer afspraken, nog meer to-do-lijstjes en meer contactpersonen. Ik durf er nog amper naar kijken of hij boert weer een extra bladzijde op.
Zou een leven zonder agenda dan een kalmer leven opleveren?

Ontroering

2010-01-09T11:27:00.006+01:00

Vrouwmus heeft zich tot een bolletje opgeblazen in een hoek onder de heg. Haar kop zit tussen haar veren en ze kijkt verdrietig uit haar zwarte bolle oogjes. Manmus komt naast haar staan met een worm maar zij hapt niet. Hij haalt een lekkere kever maar zij hapt niet. Hij wrijft z'n veren tegen haar maar zij schudt hem van zich af. Hij legt een blaadje over haar heen, maar dat glijdt als water van haar af.
Alles wat hij doet of zegt, lijkt het alleen maar erger te maken. Ze trilt en ze kijkt steeds droeviger.
Manmus gaat een eindje vliegen en laat haar stilletjes doen.
Later komt zij terug op wat ze toen voelde, daar onder de heg. Ze zegt dat ze niet gesust wil worden met een worm of een kever. Ze wil gehoord worden. Manmus kijkt haar aan en herhaalt de woorden die hij toen sprak, legt uit wat hij met die lekkere kever bedoelde.
En dan breekt vrouwmus haar bolletje open. Ze voelt hoe die woorden ergens landen op een plek in haar lijf die ze niet kan benoemen. De bolle oogjes kijken zachter en haar snavel gaat lichtjes open. Ze blaast haar veren tot een zachte dons en vlijt zich tegen hem aan. Zo zitten ze daar tussen hun favoriete stammetjes van de heg stil te kijken naar de roze avondlucht terwijl ze beiden een traan wegpinken.

Stofvrij

2010-01-01T18:53:00.003+01:00

Hoe deze kennis in mijn hoofd belandde, weet ik niet. Ergens gelezen, van iemand gehoord? In elk geval weet ik dat het bij de Chinezen een traditie is om de laatste dagen van het jaar grote schoonmaak te houden. Zo kan er geen stof meeglippen door de kier van de deur naar het nieuwe jaar. Een proper huis om een proper jaar te starten. Dat heeft me dit jaar geïnspireerd om hetzelfde te doen.
Ik ben immers een krak in het verzamelen van stof en vooral van papier. In alle formaten en kleuren: oude kranten, nog oudere tijdschriften, kassabonnetjes, facturen allerhande, kattebelletjes, flyers,... Je kan het zo gek niet bedenken of het blijft aan mijn handen kleven of in mijn tas steken. Tijdens korte, wekelijkse opruimacties leg ik de oogst op een stapel. Want stapels ogen ordelijker. Een stapel lijkt alsof je weet wat er allemaal op elkaar ligt. Die ene stapel groeit, wordt noodgedwongen een tweede stapel (anders glijdt alles van de tafel af) en vaak een derde, maar die bouw ik dan op een andere plek. Soms zoek ik nepoplossingen en berg ik al die interessante, noodzakelijke informatie op in een kleurrijke doos die bij mijn interieur past. Dat is echter een tijdelijke oplossing, dozen hebben een beperkte capaciteit. Het is bovendien ook gevaarlijk, zeker als het papier een overschrijving betreft.
Ik ben deze stapels te lijf gegaan, met de wilskracht van een peuter die 'neen' heeft leren zeggen. Geen papieren zakje, kartonnen doos of post-itje was nog veilig. Ik heb opgeborgen, weggegooid, gepoetst, gestofzuigd. Ik bracht orde in kasten-chaos en haalde het stof achter de kachels vandaan. En dan heb ik op de allerlaatste dag van 2009 ook mijn lijf grondig opgeblonken. Het Turkse stoombad en de panorama-sauna hebben mij hier wonderwel bij geholpen.
Een stofvrij huis en propere poriën, ik ben klaar voor 2010!

Statistiek

2009-12-28T16:43:00.003+01:00

Gesprekken volgen op de trein. Niets is zo eenvoudig. Mensen lijken te denken dat er onzichtbare geluidswanden staan tussen de verschillende compartimenten. De grootste ontboezemingen kan je er horen. Ik heb er zelfs ooit het lief van een vriend ontmoet zonder dat zij het wist. Ze was intussen trouwens ex-lief, de relatie was van zo'n korte duur dat ik haar nooit te zien heb gekregen. Maar door de conversatie die ze met haar vriendin voerde, onthulde ze mij onwetend haar identiteit. Heerlijk vond ik dat en ik spitste mijn oren nog meer. Wie weet welke sappige details zou ik nog te horen krijgen? Zoals onlangs. Aan de andere kant van het gangpad zat een jong koppel. Ze waren samen op weg naar Brussel om te vieren dat ze twee maanden samen waren en zij vroeg zich gniffelend af hoe vaak ze 'het' al gedaan hadden. "Die dag drie keer na elkaar, toen heb ik je vier dagen niet gezien, toen 's ochtends en 's avonds, ... " Na enkele optelsommetjes kwam ze fier uit op 30 keer; elke twee dagen. Waarna ze haar hand op zijn kruis legde - wat bij hem gespeelde verontwaardiging uitlokte - en ze vroeg wat 'hij' met een hoofdknikje naar beneden daar van vond. Gevat antwoordde de jongen: "Van statistieken daar wordt 'hij' niet zo warm van."

Centimeter

2009-12-17T19:45:00.005+01:00

Nu het avond is en de sneeuw blijven liggen is, ziet het geel buiten. Het licht weerkaatst en legt een gele gloed over de daken. Zelfs binnen achter het raam merk je dat het stil is buiten. Sneeuw dempt het geluid.
Sneeuw zorgt ook voor gespreksstof. Vanmiddag had ik kerstdiner op het werk en we konden niet anders dan naar buiten gapen en over de sneeuw praten. We vroegen ons af waar we volgend jaar over zouden praten als er geen sneeuw zou liggen. Dan zouden we praten over 'Weet je nog vorig jaar, toen het zo gesneeuwd had?'
Ik zei dat er intussen minstens 10cm sneeuw op de tafel buiten lag. Andere collega's beweerden dat het er 'maar' 8 waren. Tussen de soep en de petatten ging Stief een professionele sneeuwmeetlat halen en wij naar buiten. Ik moest immers mee als objectieve waarnemer. 7,5 plus de halve cm aan het uiteinde van de meetlat. Dat is dus 8 cm. Zij kunnen dat beter inschatten dan ik want zij zijn wintersporters. Ik heb nog nooit op de latten gestaan, ik ben sneeuwblind. Gelukkig hadden we niet voor geld gewed.
Een uur later waren we nog steeds over sneeuw bezig en was het ook nog steeds aan het sneeuwen, een nieuwe meting drong zich op. Op de tafel lag intussen de volle 9 cm sneeuw en op de bank 11cm. Maar dat was op het randje van de bank en Martina zei dat de randjes niet meetellen. Zij heeft jarenlange ervaring als sneeuwmeter bij het KMI. Na de meting was er ook nog een kort sneeuwballengevecht tussen Stief, Arik onze directeur en mezelf. De directeur was begonnen. Gelukkig beginnen er binnenkort twee vertrouwenspersonen bij ons.
Sneeuw dus. En veel. En wit. En stil. Heerlijk.

Moeien

2009-12-16T18:13:00.003+01:00

Hij is een pakje aan het inpakken. Niet zomaar een kadootje, maar een surprise. Dat houdt een speciale inpakmethode in. Een doos met nep-pakjes en echte pakjes, met een gecamoufleerd pakje op de buitenkant, met CD's ter versiering. Hij is er al een hele tijd mee bezig. Zij wandelt af en toe voorbij en geeft dan een opmerking. Hij vraagt haar niets, maar zij heeft de behoefte om een bijdrage te doen. Hij is dat pakje immers al een hele tijd aan het inpakken.
"Misschien kan je dat boek aan deze kant plakken, die is breder."
"Daar zou ik pritt voor gebruiken, plakband is niet sterk genoeg."
"Je hebt dat inpakpapier toch niet nodig als je die CD's gebruikt?"
"Zou je geen schaar gebruiken om die plakband te knippen?"
Ze neemt het werk nog net niet uit zijn handen.
En dan voelt ze het plots aankomen. Zijn zwijgende rug, zijn ogenschijnlijk kalm handelen, de stilte in de lucht; het voorspelt weinig goeds.
En alvorens hij iets kan zeggen, zegt zij snel: "Dat is niet moeien hoor, dat is samen nadenken."

Kleinood

2009-12-07T23:56:00.004+01:00

Hij is er.
Hij is 8O pagina's dik.
80 pagina's met een selectie van mijn fijnste blogteksten van 2008 en 2009.
80 pagina's lees- en kijkplezier: mijn blogbundel!
Speciaal gemaakt voor jou, mijn bloglezer.

Hij wordt in primeur verkocht op preSent, pakjes met een plus. Dé beurs nu zondag 13 december in Borgerhout.
Info zie onder.

Jij als actieve bloglezer hebt echter 'reservatie-recht', de eerste druk ligt immers slechts in 70 exemplaren in de rekken. Wil je dit boek? Stuur mij dan een mail met als onderwerp 'ja ik wil'. (heidilambrechts@yahoo.com) Laat me weten hoeveel exemplaren je wil (immers ook het ideale geschenk voor andere leesgragen uit je omgeving) en waar je hem zal ontvangen (live op preSent of thuis geleverd met verzendkosten).
Dit kleinood is van jou voor 12,5 euro.

Ik wens je evenveel plezier met mijn bundel als ik er aan had tijdens het maken. En... blijven lezen op mijn blog, want zonder jou, geen Boe, Da en ik.

Zotte mus

2009-12-01T22:23:00.003+01:00

"Maar dat had ik helemaal zo niet bedoeld!" riep de mus verontwaardigd uit en ze dribbelde parmantig een eindje verder onder de heg. Daar ging ze zitten, met haar kop tussen haar veren weggedoken. Mokken. Zo doen vrouwen dat. Ze wil helemaal niet dat het gesprek afgelopen is. Ze wil dat hij achter haar aan komt. Dat hij haar komt sussen, dat hij haar met zijn pluimen omarmt en aan het lachen brengt.
Jammer maar helaas. Tussen de regels lezen is niet de sterkste kant van haar man-mus. Zijn kwade kraaloogjes kijken toe hoe ze wegdribbelt en zo duidelijk een einde maakt aan hun gesprek. Vrouw-mussen zijn niet te begrijpen. Het ene moment liggen ze verleidelijk tegen je aan om dan plots weg te schieten alsof ze een vette pier ontdekt hebben. Met z'n bek prikt hij doelloos tussen de herfstbladeren. Die waaien met deze wind tegen elkaar aan onder de heg. Er zit allerlei lekkers verborgen onder die lagen van kriskras gestapelde bladeren. Hij houdt wel van dat rondscharrelen. Grote ontdekkingen doen om dan de buit trots aan het vrouwtje te laten zien.
Intussen zit zij te wachten op hem. Ze bespiedt hem van onder een veertje. Uit niets blijkt dat hij nog bezig is met haar, met hun gesprek, met überhaupt iets van belang. Hij is als een klein kind aan het spelen en ziet er tevreden uit. Dan vraagt ze zichzelf af waarom zij hier in haar eentje staat. Was ze kwaad dan? Ze kan het zich eigenlijk niet meer herinneren. Ze zou veel liever samen met hem kwetteren onder de heg en lekkere kevers van hem toegestopt krijgen. Die vangt hij als de beste. Wie of wat houdt haar tegen? Niets of niemand toch? Of zie jij wat?
Uitgelaten hupt ze naar haar man-mus en samen maken ze er een feestje van, diep weggestoken onder opfladderende bladeren.

Koud korstje

2009-11-21T08:46:00.002+01:00

Een carpoolend leven kan erg fijn zijn. Het zorgt er voor dat ik tijdig op het werk verschijn - altijd mooi meegenomen en bovendien bezorgt het me een ochtendlijke wandeling door het park. Op dit moment is dat een zeer herfstig park. Een lekker windje blaast de bladeren van hun takken, tenminste die bladeren die er nog niet vrijwillig bij zijn gaan liggen. Ik leg de wandeling af kijkend naar de grond. Zo veel kleuren en vormen en formaten, een wonderbaarlijk tapijt badend in zacht ochtendlicht.
En dan scant mijn oog de korstjes van een witte boterham. Het is de vierkante onderkant van een dubbelgevouwen boterham netjes in het midden uitgebeten.
Een kindje zit aan de ontbijttafel te treuzelen. De mama zegt dat het zijn boterham moet opeten, het moet naar de school vertrekken. Het kindje heeft er geen zin in, is geïnteresseerd in het zakje met de gogo's, in het randje van de stoel, in het boekje van Woeste Willem. De mama rondt intussen haar ochtendritueel af en spoort het kindje aan de boterham op te eten. Zuchtend zet ze uiteindelijk het kindje in de auto mét het partje boterham in de hand. Ze rijden naar de school die in het park ligt en moeten dus het laatste eindje te voet afleggen. Zonder dat de mama het gezien heeft, laat het kindje de korst uit zijn hand glijden, tussen de herfstbladeren. De mama kijkt blij als ze merkt dat de boterham op is. Iedereen blij.
Ik stap in de auto en laat me door het drukke ochtendverkeer voeren.

Honderd en één

2009-11-15T10:54:00.005+01:00

Dit is mijn honderdeneerste blogtekst. Hiep, hiep, hoera! Wat niet gezegd kan worden van alles en iedereen. Vooral niet van bijvoorbeeld de NMBS of van de madammen achter de balie in de bib, om zomaar wat mensen te noemen.
De bib, altijd een leuke uitstap. Spullen binnenleveren en weer wat buit bij elkaar sprokkelen om mee naar huis te slepen. Dat doe ik vaak op goed geluk. Ik wandel rond, speur de rekken af en laat me verleiden door een bekende auteursnaam, een leuke kaft of een goede titel. Zo verzamel ik en schuif dan met volle armen aan bij de uitleenbalie. Met mijn vrije hand rommel ik in mijn tas om te ontdekken dat ik mijn portefeuille niet bij me heb. Ai, da's lastig. Mijn hersenen scannen de verschillende mogelijkheden. Aha, ik heb nog wel het ticketje van mijn laatste uitleen-actie bij, daar staat mijn lidnummer ook op. Kijk, daar hou ik wel van bij mij mezelf. Ik ga altijd uit van een man of een vrouw achter de balie die moeite wil doen, die op zoek zal gaan naar wat wel kan. Er zitten twee dames, de rij vordert gestaag en als ik aan de beurt ben is dat jammer genoeg bij de dame rechts. Ze straalt immobilisme en lichte vermoeidheid uit. Ik vertel haar wat er aan de hand is en zij antwoordt standaard: "Met uw identiteitskaart mogen we één keer uitlenen." Alsof die niet in mijn portefeuille zit. Ik haal het briefje van de voorbije uitlening boven en zij schudt neen. Er valt niet aan te tornen, reglement is reglement. Alsof ze een reuzegrote toegift doet, zegt ze dat ze de boeken opzij kan houden. Danku voor de moeite.
Heb ik die boeken broodnodig? Niet dus. Ik kan ook gewoon naar huis fietsen en daar warm binnenblijven. Zonder Sting, zonder 'My house in Umbrië', zonder Murakami. Maar dat zit dan toch weer niet echt in mijn natuur. Ik voel me uitgedaagd door de bib-dame. Die denkt toch niet dat ze mij dat kan lappen hé.
Trouwens, al de heldhaftige repliek komt later, op de fiets, onderweg. Waarbij ik me afvraag of iemand anders er wel in geslaagd zou zijn om die boeken mee te krijgen. Je maakt me niet wijs dat als het haar eigen dochter zou zijn, ze dat dan ook zo zou spelen. Het gaat immers niet over niet kunnen maar over niet willen.
"Neen mevrouw, zonder lenerspas kan ik u die boeken niet meegeven." "Oh maar dat is geen probleem," roep ik, "ik neem ze zo wel mee." en ik graai de boeken van de toog, ren naar buiten en roep achter me dat ze me maar probeert in te halen. Nu ja, erg heldhaftig is dat niet, want tegen de tijd dat ik mijn lastig fietsslot los heb, heeft ze me al lang bij mijn nekvel gegrepen. Ik had een sta-staking kunnen houden. "Ik ga niet weg zonder die boeken." En dan rustig postvatten tegenover de dame in kwestie en haar voortdurend aanstaren, vriendelijk weliswaar. Of telkens opnieuw achteraan de rij aanschuiven. Of haar vragen hoe ze heet en waar ze woont en dan zwijgend knikken.
Maar ik ben dus terug naar de bib gefietst mét mijn portefeuille. Heb me onderweg voorgenomen dat ik me zou laten horen, dat ik hier niet tevreden mee ben. En dan blijkt die dame er niet meer te zitten. Ik krijg een minstens zo stugge collega voor mijn neus die bovendien een totaal onzinnig klantengesprek met me voert.
Voor ze hoort wat ik te zeggen heb, repliceert ze al: "Mevrouw, probeert u zich eens in onze plaats te stellen." Of: "Mevrouw, als je fout parkeert, dan moet je ook een boete betalen." Of nog: "Wij krijgen ook naar onze voeten als wij aan iemand ontlenen zonder pasje." "Als iedereen zo gaat beginnen."
Ten eerste probeer ik mij altijd in de plaats van de ander te stellen (soms zelfs te veel, maar dat is mijn probleem). Ten tweede heb ik geen boodschap aan het parkeerreglement in de bib, ik heb niet eens een regel overtreden! Ten derde krijg ik het steevast op mijn heupen als mensen bij het minste hun paraplu opentrekken (oef, het is het reglement, ik hoef niet zelf na te denken) en ten vierde ben ik met veralgemeningen als 'iedereen' geen stap verder (het is niet omdat iedereen naar Clouseau gaat, dat ik ook ga).
Oké, ik geef het toe, ik draaf door, mijn verontwaardiging is lichtjes buiten proportie, ik kan het moeilijk loslaten. Het meest vervelende is dat die dames geen enkel teken van flexibiliteit vertonen. De structuur en het reglement zijn zo vast, dat ze de essentie uit het oog verliezen. Dat is immers niet een dom plastic kaartje met een streepjescode er op, dat is een mens die geniet tijdens het lezen van een boek.

Handmade

2009-11-09T12:55:00.002+01:00

Een kerk. Een beurs. Een verrukte bezoekster. De boekbindersbeurs in de Sint Pieterskerk in Leiden. Ik was er. Een waar mekka voor al wie van papier, boeken en ambacht houdt. De natte zaterdagmiddag leent zich perfect om in een lekker verwarmd geloofshuis door te brengen. Achter de tafels allemaal mensen die met liefde hun ambacht voorstellen. Mensen die warm lopen voor de Japanse band, de koptische band, loden letters zetten, papier maken met een ambachtelijke molen en veel meer.
Dat handwerk tijd én dus geld kost, is hier wel duidelijk. Een boek voor 680 euro. Het gaat niet om zomaar een boek, maar om een kunstwerk, pagina's kunstwerken achter elkaar, vertaalde gedichten met bijpassende litho's in een vilten kaft gebonden. Het is dus niet alleen de prijs die weegt. Een paar tafels verder ligt een reeks mini boekjes van 5cm, met de hand gebonden. Je kan het afgewerkte exemplaar kopen voor 22 euro of een drukvel voor 5 euro en het zelf eens proberen. Met die koude winterdagen hebben we hiervoor genoeg tijd binnenshuis in het verschiet!
Het is een mooie combinatie. De onsterfelijke kerk met haar zuilen, haar koor, haar afgesleten stenen waar sterfdatums in gegrift staan, haar tijdloze uitstraling. Het vergankelijke papier, fragiel, gevoelig voor water, licht en wind.

preSent

2009-11-09T10:52:00.005+01:00

Voor wie ook van handmade houdt: welkom op preSent, pakjes met een +, 13.12.2009, Prins Leopoldstraat 41 in Borgerhout.
Kiala maakt juwelen, vooral in zilver.
Nathalie waagt zich aan kinderhebbedingen, van meubels over kleertjes tot beelden.
Froya houdt zich bezig met mooie, (vrouwelijke) objecten uit het Zuiden.
Heidi maakt pareltjes van juwelen, stuk voor stuk uniek.
Hilde houdt zich bezig met voorwerpen van Japans papier én lederen tassen.
Ellen waagt zich aan zotte kleine kleertjes of (baby-)handigheidjes.
Parking is er voldoende, betalen kan enkel cash.
Wees welkom tussen 10u en 18u om te snuisteren, om bij te kletsen, om te kijken, om te kopen, om te genieten.

Gewoon

2009-11-01T14:12:00.003+01:00

"Ik heb u liever als ge wat beter gezind zijt. Ge zijt zo gespannen, ontspan u toch een beetje."
Zij kijkt hem aan, haar ogen lijken te zeggen: 'ik kan nu even niet anders' maar toch tovert ze iets van een verontschuldigende glimlach op haar gezicht.
"Relax, iedereen is te laat, het is niet erg dat wij ook wat later zijn, alles komt goed."
De dame achter de toonbank vraagt wie de volgende is en dat blijken zij te zijn. Zij heeft gisteren een bestelling doorgegeven en die komen ze ophalen.
Er verschijnt een kartonnen doos op de toonbank. De dame zegt toeschietelijk dat ze de kaas aan de ene kant heeft gestoken en het vlees aan de andere kant.
Allebei staan ze op hun tippen, met hun neus over de toonbank om in de doos te kunnen kijken. De verbazing spreekt uit hun lijven. Zo'n hoeveelheid!
"Wat heb jij allemaal besteld? Dat kan toch niet voor ons zijn?"
De dame haalt er voorzichtig het briefje van de bestelling bij.
"Ja mevrouw, u geloof ik wel, ik geloof haar niet."
Waarop zij hem aanspoort: "Kom Filip, betaal nu maar gewoon, we zijn al te laat."
Hij lacht om dat woord 'gewoon' en kijkt de dame vragend aan. Die zegt vriendelijk: "Dat is dan zestig euro."
"Zestig euro?!" en hij kijkt zijn vrouw aan met een blik die zegt dat hij het nu zeker weet dat ze niet helemaal in orde is.
Achter elkaar dribbelen ze de winkel uit, op naar het feestmaal.
Wij blijvend lachend achter, toch wel heel erg benieuwd naar het aantal eters, maar toch ook zeker dat ze voor de rest van de week zelf verder kunnen. De 'in-de-gloria-momenten' liggen overal voor het grijpen. Leve de mensen die steevast te veel bestellen voor feestjes!

Wegwee

2009-10-30T19:12:00.003+01:00

"Wegwee is verkozen als ultieme Klarawoord," fluisterde iemand in mijn oor. "Dat is een woord voor jou, nadat je zoveel bent weggeweest, zul je daar misschien wel last van hebben. Is dat niets voor je blog?"
En kijk, ik heb inderdaad wel eens last van wegwee. Zo'n moment waarop mijn hele lijf roept: 'inpakken en wegwee-zen!' De horizon roept, het leven achter de einder roept, het straalt aantrekkelijkheid uit. Ik wil overal zijn maar niet hier. Want ginder ver is alles nieuw en vers en spannend. Daar is alles mogelijk wat hier niet kan. Daar woon ik in een huis met een veranda rondom, met groen in de tuin, met breed zicht op de zonsondergang, elke dag opnieuw. Bovendien ben ik daar de vrouw zoals ik mezelf ideaal geboetseerd heb.
En dan?
Eenmaal daar wonend komt er weer een nieuwe golf van wegwee en wil ik weer vertrekken. Naar een andere plek, iets nog verser, malser en sappiger. Of zou ik dan liever terug willen, terug naar mijn klokketoren, naar de klei waaruit mijn leven getrokken is? Zou er in mij evenveel wegwee als heimwee schuilen? Wellicht hebben die elkaar nodig als yin en yang, kwestie van evenwicht te bewaren.
Wegwee, het tegengestelde van heimwee.
Alvast ook een woord waar vrouwen in volle barensnood niets van willen weten.

2009-10-24T09:46:00.000+02:00

zichtbare vlaaien
geven aangekoekt bewijs
van onzichtbaar wild

2009-10-24T09:45:00.001+02:00

Toet
jonge huiskat
die ons adopteerde
als haar nieuwe baasjes
spinnend

2009-10-24T09:43:00.000+02:00

Oh Perugia
magische stad naar ons hart
vul onze tassen

2009-10-23T20:25:00.001+02:00

Assissi
opnieuw geroerd
ontroerd door hem
eeuwen na zijn dood
Fransiscus

2009-10-23T20:22:00.001+02:00

wandelen
in Sibillini
bibberend kopje onder
in Lago di Fiastra
diga!

2009-10-23T20:20:00.002+02:00

adembenemend
lame rosso
spitse rode torens
in Parke Monte Sibillini
erosie

2009-10-23T20:18:00.002+02:00

Beckenried
schone plek
aan het meer
het zit er weer
op

Afspraak

2009-08-31T23:13:00.001+02:00

Dagelijks krijg ik in mijn mailbox ‘de dagelijkse gedachte’. Dat is een uitspraak, een spreuk, een bedenking van een bekende of onbekende medemens. Vandaag was het Pablo Neruda: ‘Elke toevallige ontmoeting is een afspraak.’ Dat vind ik mooi, het geeft weer dat de werkelijkheid als een web aan elkaar hangt, alles heeft met alles te maken.

Zo zat ik na mijn werk in het park te genieten van de laatste zon. Een vriend belde me op en we hadden het over onze plannen. September komt er immers aan, de tijd waarop Vlaanderen weer massaal gaat ‘cursussen’. Ikzelf voorop. Dit jaar wil ik weer ‘iets goeds voor mijn lijf gaan doen’. Dat lijstje is uiteraard eindeloos: tai chi, yoga, bio-energetica, stemwerk, ... Ik leg de telefoon neer en merk op dat er op het grasveld achter mij wat gebeurt. Een groep mensen die in een kring gaan staan en bewegingen maken. Dat kan vanalles zijn, maar het is alvast ‘iets met het lijf’. Ik raap mijn moed bij elkaar, sta op en vraag of ik mag meedoen. Dat mag en dan vraag ik waaraan ik dan eigenlijk mee doe. Het is tai chi, met een opwarming van Qi Chong. Ah zo. Volgende week is het proefles.

Ik heb dus zelfs een afspraak nà de toevallige ontmoeting.

Epo wat?

2009-08-22T09:41:00.002+02:00

In Amsterdam kocht ik een eponiemen woordenboek. Daarin geeft Ewoud Sanders uitleg over woorden die teruggaan op historische personen. Nicolas Chauvin - een soort dorpsgek - gaf zijn naam aan het chauvinisme omdat zijn dweepzucht met Napoleon zo groot was, zelfs na 17 maal gewond te raken in diens leger. Casanova, die met zijn voorkomendheid en toewijding alle vrouwen voor zich innam, werd in Venetië geboren in 1725, maar hij blijkt meer te zijn geweest dan de vleesgeworden wellust. Je raadt al wat graaf Adolf August Heinrich von Zeppelin uitvond en dat Adolph Sac de saxofoon uitvond is ook geen verrassing. Verder kan je nog verhalen lezen over de sanseveria, de praline (van Maison de la Prasline) en bintje (de aardappelsoort). Vrienden zeggen me wel eens: 'Dat is een echte Lambrechtsen-mop'. Ik vermoed dat het gaat over een flauwe mop die toch een beetje grappig is. Met kerstmis geven wij elkaar in de familie wel eens een echt 'Lambrechtsenpakske'. Dat is dan bijvoorbeeld een vaas verpakt in de kartonnen doos van een printer-scanner. Je opent het groot pak en denkt: 'Oh neen, wat moet ik met een printer-scanner?' Je kijkt even vertwijfeld rond en denkt dan: 'Toch maar openmaken, je weet nooit.' En hopla daar verschijnt de vaas die je altijd al wou.
Jaja, pas maar op en onthoud: 'Lambrechtsenpakske'. Binnen enkele jaren is dit begrip algemeen verspreid en binnen een eeuw staat het in het eponiemen woordenboek. Nu nog een historisch persoon worden...

De grootste

2009-08-21T22:02:00.003+02:00

Dat hebben we ook weeral gehad: de warmste dag ooit. Tenminste sinds men met de metingen is gestart. Dat is dus in het licht van het bestaan van de aarde slechts een fractie van een seconde. Maar kom, voor ons muggengeheugen gaat het over 'ooit'. Indrukwekkend. Of zoals ze op de radio zeiden: dan kunnen we later aan ons nageslacht vertellen dat wij er bij waren in die hete zomer van 2009.
Wat hebben wij met records?
De langste mens, de kleinste mens, de warmste dag, de hoogste sprong, de snelste mens, de mens die het langst aan één stuk door pannenkoeken kan bakken of in een boom wonen. een greep uit de records van 1991 (die intussen meerder malen zullen verplulverd zijn, maar het gaat tenslotte om het idee): Dennis kon 221 uur barkrukzitten in café De Malle Molen, Wnedy sprak 42 uur lang ononderbroken gebarentaal en meneer Willemsen maakte - met de hand - het kleinste paar schoenen, 36 mm! De dikste boom mat een omtrek van 24 meter (die heb ik volgens mij in het Sequoia-woud in California gezien), de grootste pompoen woog 74,3 kg en zelfs het meest lastige onkruid is het vernoemen waard.
Altijd maar verder en hoger en groter of kleiner en dichter en specifieker. Als kind kon ik urenlang bladeren in dat Guiness Book of Records. Ik vergaapte me aan de foto van de grootste mens naast een 'gewone' mens. Zonder photoshop.
Misschien is daar een kiem gelegd van 'nooit genoeg'. Wellicht koester ik zelf ook de wens om een record te breken. Alleen weet ik nog niet welk. Iemand een tip?

Hondsdagen

2009-08-20T21:49:00.002+02:00

Mijn favoriete tijd van het jaar komt er aan. Of is eigenlijk net begonnen: de nazomer. De kanteling van augustus is steevast voelbaar in de lucht. Het jaar doet een koprol en belandt op haar voeten midden in de nazomer. De zon gaat vroeger onder. Daar waar ze begin juli tot aan het appartementsgebouw reikte dat ik in de verte vanop mijn terras zie, reikt ze nu nog net tot aan het dak van het tweede huis. Lagere temperaturen, wind die al wat najaar in zich draagt en avondlicht dat anders valt. Er komt een zachteid in de natuur. Daar waar de lente één en al felheid is, kantelen we nu naar een mildere tijd. Het is nog heet, maar niet meer onverdraaglijk. De nachten koelen af, de muggen en vliegen druipen stilaan aaf. De voorbije periode krijgt ook wel de naam 'hondsdagen' mee. De dagen tussen 20 juli en 20 augustus krijgen deze schone naam omdat we dan het meeste kans op hittegolven en zwoele temperaturen hebben. Vrolijk word ik daar niet van. Ze leggen mijn systeem lam, vloeibare hersenen maken me lui. Ik kom er pas tegen de avond weer bovenop. Maar dan moet ik mijn bed in om de volgende dag weer fris op het werk te kunnen zijn. Ik denk dat mijn baas niet vatbaar is voor: 'Ik kan niet komen werken want ik heb last van de hondsdagen'. Misschien een idee voor de vakbonden om voor hondsdagen-verlof te strijden? Standaard, voor iedereen, het land lam in één grote siësta tussen 20 juli en 20 augustus!

Verborgen centen

2009-08-06T13:17:00.003+02:00

Geld in een sok onder de matras van het bed. Geld in een koekentrommel achterin de keukenkast. Geld in een vuurvaste doos achter een steen in de open haard.
Geld wordt op veel plaatsen verstopt. Of naar een bank gebracht.
Als kind en puber verstopte ik ook wel eens geld. Na mijn verjaardag of na nieuwjaar stak ik gekregen geld in een envelop en verstopte dat ergens in een lade van mijn bureau. Op dat moment had ik immers geen idee wat er mee te kopen, dus ik bewaarde het voor later. Vaak vergat ik dan helemaal dat het daar stak. Om enkele maanden later super blij te zijn als ik op het envelopje uitkwam. Deze techniek is me meerdere malen van pas gekomen, want het gekke was dat ik het terugvond op momenten dat ik geld nodig had. Tegenwoordig pas ik hem niet meer toe.
Maar wat dacht je van die man die ik onlangs sprak in de Nationale Bank van België? Nog in de tijd van de Belgische Frank gingen hij en zijn vrouw op vakantie. Enkele dagen tevoren haalde de vrouw 20 briefjes van 10.000 frank op de bank. (ik denk niet dat ze gingen kamperen in de Ardennen) Ze verstopte het goed, want zoveel geld in huis hebben, is vragen om problemen. De dag dat ze vertrekken vraagt de man om het geld en de vrouw vindt het niet meer. Zo goed verstopt dat het verdwenen is. Kan je je voorstellen... ? Ze zoeken het hele huis af, moeten uiteindelijke toch vertrekken en na de reis blijven ze zoeken. Nu ja, een mens geeft ooit op, zij ook, het geld bleef zoek en ze dachten er niet meer aan. Tot vorige week. Hij en zijn vrouw houden grote kuis in hun hele huis. En wat vinden ze tussen de uitschuifbladen van de keukentafel? Juist, een enveloppe met 200.000 lekkere Belgische franken. Goed voor een extra reisje.
Voor wie vaker meubels koopt op de tweedehandsmarkt: je weet nu waar kijken hé!

Kleine momenten

2009-08-04T18:03:00.000+02:00

Ik denk aan een winkel die kleine momenten van geluk verkoopt. Dagelijks. Omdat dat goed is voor de bloedsomloop, voor de huid, voor de ogen die ervan beginnen te glanzen. Het is goed voor de darmen, die er kalm van worden en meer energie kunnen steken in de vertering. Dat is dan weer goed voor de stoelgang. En als je ballast kwijt bent, is dat ook weer beter voor je gemoed. Het wordt er lichtvoetiger en zonniger van.
Een klantenkaart van deze winkel geeft je bij de tiende aankoop recht op een gratis elfde moment van geluk. Of op tien procent van het totaal-geluk. Je mag kiezen.
Soms lijkt de winkel uitverkocht. Dat is schijn. Het zijn de voorbijgangers zelf die de rolluiken laten zakken. Die een bordje ‘gesloten’ aan de deur hangen. Die de lichten doven. Die met hangende schouders en hongerige ogen in de etalage turen maar geen enkel gepast moment van geluk ontwaren. Treurig slepen ze zich voort, niet wetende dat. Wat?
Dat er voortdurend geluk in stock is, hoe klein ook.

Mijn garagist

2009-07-28T22:02:00.001+02:00

Ik weet me graag omringd door goede handelaars, goede vaklui. Mijn krant haal ik het liefst in de krantenwinkel, ook al ben ik net in de supermarkt geweest waar die ook ligt te pronken. Mijn snijbloemen haal ik bij de dame op de markt die daar elke woensdag met haar gele camionette staat. Thee haal ik bij de natuurwinkel in de straat en ik heb een vaste apotheek. Wat dat betreft, bouw ik mee aan het dorpsgevoel in de stad, zie ik me doen wat de oude mensen uit mijn buurt doen. Ouderwets heet zoiets.
Zo heb ik ook een goede garagist. Eén die niet moeilijk doet, een auto is een auto. Mijn auto is een oude auto en daar kan je geen nieuwe van maken. Dus hij maakt wat nodig is om deftig te kunnen rijden. Daarbovenop heeft hij altijd een glimlach klaar, een leuk verhaal. Vorige keer vertelde hij over Libanon, want daar komt hij vandaan en zijn dochter gaat er zo graag op vakantie. Een mooi land waar je op hetzelfde moment kan zwemmen in zee en skieën in de bergen. Zo gevarieerd is het er. Zijn ogen fonkelen nog meer dan ze al deden. En plots zegt hij: ‘Ik sta in de P-magazine!’ Ik geloof mijn oren niet: ‘Echt? Dat wil ik zien!’ Hij snelt naar zijn auto en toont me het tijdschrift. Inderdaad, mijn knappe garagist staat in de P-Magazine. Hij zegt: ‘Die ga ik bewaren voor mijn dochter, ze is trots op mij.’
Ik denk dat ik morgen nog eens naar de garage moet, laten checken of er niks aan mijn auto is, voor alle zekerheid.

Gezichtenfichebak

2009-07-23T17:38:00.002+02:00

Ik fiets aan de foute kant over de Borsbeekbrug en er komt een fietser vanuit de tegenovergestelde – juiste – kant mijn richting uit. Ze ziet me en zwaait me vrolijk toe. Dat is eens wat anders dan knorrige mensen die me toebijten dat er aan de overkant ook een fietspad is. Nu krijg ik een enthousiaste, ontwapenende lach. Intussen is mijn geheugen druk bezig deze vrouw te plaatsen, maar de zoekfunctie levert geen resultaten op. Als ze dichterbij komt, krijgt haar gezicht een verbaasde uitdrukking en roept ze ‘sorry’ en zwaait ze ‘neen’ met haar hand. Blijkbaar was ik niet wie ze verwachtte, maar leek ik van ver alvast wel op iemand die ze kent. Iemand die ze goed kent of in elk geval iemand van wie ze erg blij was ze te ontmoeten. Ze had zo’n open en vrolijke blik in haar ogen dat ik het al jammer vind dat ik haar niet ken.
Sommige mensen herkennen geen gezichten. Niet van iemand die ze vorige maand op café leerden kennen. Ook niet van iemand aan wie ze gisteren werden voorgesteld. Andere mensen herkennen in elk gezicht wel iemand die ze kennen. ‘Zeg, is dat niet de vrouw van...?’ of ‘Dat is toch de man van...?’
Hoe zou dat werken in ons hoofd? Welke verbindingen moeten er allemaal gelegd worden in onze hersenen om een gezicht te herkennen? Zouden we een soort fichebak hebben die op hels tempo wordt afgespeurd? Naast de foto staat dan een jaartal, een plaats, een naam of andere informatie die aan het gezicht te linken valt. Misschien zijn sommige fichebakken onhandig geordend, roestig geworden of hopeloos onbereikbaar weggestopt.
Mijn fichebak werkt in elk geval nog goed, kleine haperingen daar gelaten. Ik herken de meeste gezichten van mensen met wie ik gesproken heb. Ik herken ook gezichten van de dames aan de kassa, van de man van de krantenwinkel, de dame achter het treinloket. Zodanig dat het vreemd is als ik ze uit hun omgeving tegenkom. Ik wil ze groeten want ik denk dat ik ze ken, tot ik weer besef van waar. Tijdig hou ik dan mijn hand in mijn zak, maar meestal is er toch wederzijdse herkenning te bespeuren in onze ogen. Zwaaien is voorbehouden voor mensen die ik effectief ken. Of het moesten onbekenden zijn die in een bootje passeren onder de brug waar ik toevallig heb postgevat. Die krijgen ook wel een vriendelijke hallo toegewuifd.

Treintijd

2009-07-20T10:56:00.002+02:00

Op het vertrek-bord in het Centraal Station van Antwerpen zie ik rode cijfers staan achter mijn bestemming. Dat betekent vertraging, maar hoeveel precies? Ik wandel dichterbij en lees: 26 minuten. En ik ben 10 minuten te vroeg. Dat zijn dan nog de volle 36 minuten wachten! In eerste instantie voel ik me helemaal kwaad worden. Leve het openbaar vervoer! Hier sta ik dan, nog een dik half uur met mijn vingers te draaien. Hoe is dat nu mogelijk, met de auto was ik er al lang geweest.
Ik dwaal wat door het station en beland buiten, aan de ingang van de zoo. Ik kijk en kijk nog eens en dan zie ik plots hoe mooi die ingang van de zoo is. Felix Leo, Felix Tigris staat er in gouden letters. Mijn kwaadheid ebt weg en ik bedenk me hoe heerlijk het is om een dik half uur extra te hebben om het Station met frisse ogen te bekijken. Op het stationsplein de toerist uithangen vind ik echter te link, stel dat er weer wat verandert met de treinuren. Ik moet binnen zijn zodat ik af en toe de borden kan checken.
Op het gelijkvloers ontdek ik een press-shop met een super gevarieerd aanbod van tijdschriften die allemaal roepen om gekocht te worden. Ik bestudeer uitgebreid de rekken, geniet van al de mooie covers en verbaas me over de hoeveelheid vakliteratuur op gebied van photoshop, fotografie en kunst. Intussen kondigt de stationstem nog eens aan dat de trein naar Amsterdam een vertraging heeft van 25 minuten. Verderop lonkt de Delifrance waar ik een chocoladebroodje koop. Het ideale tussendoortje. Op weg naar buiten hoor ik een vrouw iets over deca-koffie zeggen, waarop ik me omdraai en een koffie verkeerd bestel, een deca. De barvrouw vraagt of ik even tijd heb, want een deca moet door een filter lopen. Ja hoor, alle tijd van de wereld, dat is het fijne als je trein vertraging heeft. Ze moet lachen. Dit lijkt wel vakantie. Op mijn gemak roer ik de suiker door de koffie, grijp nog een servietje mee om rond de hete tas te draaien en wandel gezwind richting perron. Dan zit ik daar alvast tijdig en kan ik nog rustig mijn koffie drinken.
Vanop de bovenste roltrap zie ik echter in de diepte een trein klaarstaan waarvan ik instant weet: 'dat is hem, dat is mijn trein.' Ook al is die 10 minuten vroeger dan de vertraging aankondigde en ook al heeft de stationstem dit niet gemeld. Adrenaline schiet door mijn hele lijf. Die trein wil ik niet missen, ik moet en zal op die trein zitten. Daar ga ik, de roltrap af, die uiteraard geen meter sneller gaat, ook al zou ik dat willen. Aan m'n ene schouder hangt een zware logeertas, onder m'n andere arm klem ik mijn handtas ongemakkelijk tegen mijn lijf - dat korte bandje schuift altijd van mijn schouder - en dan heb ik ook nog een kop hete koffie in mijn hand. Terwijl ik de trap afjakker, sproeit de koffie over de treden en focust mijn hele lijf zich op het perron en de trein. Ik wil signalen opvangen over mijn kans om de trein nog te halen. Dat ziet er niet goed uit. Ik hoor een onheilspellend fluitje dat 'vertrek' betekent. Ik zie dat het perron bijna leeg is en dat de deuren van de trein openstaan, maar er is geen passage meer. Het is vanalles tegelijk: ik wil en moet en zal die trein hebben. Ik wil en moet en zal mijn evenwicht bewaren. Ik wil en zal mijn koffie redden. De roltrap haalt intussen gekke manoeuvers uit, er zit ineens een gewoon recht stuk tussen, en de roltrap die me nog een verdieping lager moet brengen, heeft zich verstopt. Op de een of andere manier ben ik toch op het juiste perron beland en nader ik op enkele meters mijn doel. Ik geloof mijn ogen niet. Ik hoor weer dat vertrek-fluitje, het hele perron is leeg en de deuren staan uitnodigend open. Uit ervaring weet ik dat dat op 1 seconde helemaal kan veranderen: deuren die voor je neus dichtschuiven waardoor je niet 1 seconde later maar 1 uur later op je bestemming zal zijn. Wonderbaarlijk maar waar: ik stap ogenschijnlijk kalm de trein op, doe een coupedeur open en zet me op een vrije zetel. Ik heb het gehaald! Ik tril wel bijna van mijn zetel, maar ik ben er. De adrenaline jaagt nog steeds door mijn lijf, waardoor ook mijn hand te erg trilt om van mijn koffie te kunnen drinken, maar ik heb een uur om te bekomen.
De wurggreep van de tijd: eerst had ik alle tijd van de wereld en dan gleed die als zand door mijn vingers. Time was playing a tric with me.

Verleden

2009-07-05T21:21:00.002+02:00

Fietsen op een zwoele zondag. Ik ga weer huiswaarts en probeer een nieuwe route uit. Die brengt me onverwacht langs het kerkhof waar mijn grootouders begraven liggen. Automatisch parkeert mijn fiets zich aan de ingang.
Daar sta ik, aan hun grafzerk. Ik heb hallo gezegd en nu wil ik iets doen, ik wil er niet zomaar staan. Maar om iets te doen, denk ik dat ik materiaal nodig heb. Een borstel, een emmertje, een vod, ik heb niets bij me. Zo gaat dat met onverwachte bezoeken, daar ben je niet op voorbereid. Tot ik besef dat ik dat materiaal helemaal niet nodig heb. Ik begin gewoon. Mijn handen zijn mijn instrumenten, mijn vingers en handpalmen werken perfect. Daarmee kan ik wrijven, afstoffen, vegen en veel meer. Bovendien liggen rondom de zerk blaadjes die perfect mee kunnen vegen. Ik kan zelfs kiezen tussen natte en droge blaadjes, naargelang het werkje dat ik wil doen. Dikke, witte, gedroogde vogelpoep gaat er af, het tegeltje met de foto wordt ontmost, de aardenwerken bloempot wordt schoongespoeld onder een kraan.
Terwijl ik zo bezig ben, voel ik de draden van vorige generaties tot in mijn lijf lopen. Ik voel vele levens, toevallige ontmoetingen, verleden verhalen. Allemaal mensen die geleefd hebben, die risico’s genomen hebben, die hebben liefgehad. Allemaal gebeurtenissen die mee geleid hebben tot mijn bestaan. Ik kijk naar de tegel met de foto van mijn grootouders. Het is een bekende foto, hij staat in mijn geheugen gegrift. Dat paar, die mensen, die glimlach, die blik, die kledij, ik herken het allemaal. Het zegt me dat alles goed is, dat elke keuze geschiedenis schrijft op een manier die je nooit van tevoren kan weten.

Kanonnenvlees

2009-06-15T11:33:00.004+02:00

Tijdens het verkiezingsweekend was het groene park rondom het Sterckshof in Deurne omgetoverd in ‘De Quaeye Werelt’. Deze Middeleeuws markt bracht je in een oogwenk terug naar de tijd van leerbewerkers, edelsmeden, ridders en jonkvrouwen. Ook het koopwaar van die tijd lag uitgestald: prachtige stoffen, gedroogde vruchten, wapenuitrustingen en edelstenen. In een kraampje zag ik een soort broche liggen. In eerste instantie zag ik de afbeelding van een kanon met één of andere vogel er op. Na beter kijken, zag ik dat de loop van het kanon de vorm van een penis had. Ook andere broches verweven het beeld van een kanon en van een penis. Vreemd volk, die Middeleeuwers. Nu ja, mijn beeld van een normeloze periode met ruige mannen, bierkroes in de hand, voortdurend op zoek naar een scharrel, past wel bij deze expliciete beelden.
Dezelfde afbeeldingen lagen echter in meerdere kraampjes dus ik begon te vermoeden dat het hier om meer ging dan om de fantasie van één man. Misschien was het een of ander nationaal symbool of een bekende Middeleeuwse grap. Dus ik sprak een man achter een kraampje aan en vroeg hem welke betekenis die afbeelding had. Het bleek om een heuse Middeleeuwse campagne te gaan. Het beeld werd gemaakt in een periode met veel oorlogen. Het leger had manschappen nodig om deze oorlogen te voeren en wel veel, heel veel. Het zogenaamde kanonnenvlees. Deze afbeelding was een manier om de bevolking aan te zetten tot 'produceren'. Kwestie van de tekorten weg te werken.
Visuele reclame, het is van alle tijden.
Wie weet worden er negen maanden na de Middeleeuwse markt plots meer kinderen geboren in Deurne.

Vergeten

2009-06-14T20:41:00.000+02:00

Een kruimel onder de kast.
Herinneringen achter de spiegel.
Stil lachen tussen tegels van straten.
Zuchten in kieren van deuren.
Telkens weer
hoorde hij
voelde hij
maar wist niet
wat.
Een vergeelde postkaart in een verloren boek.
Haar strelingen opgeslagen in de randen van het bed.
Zachte kreunen achtergelaten op de vensterbank.
Verlangen als lichte gordijnen golvend in de wind.
Telkens weer
zuchtte hij
kreunde hij
maar wist niet meer
wist niets meer.

Drijvende fonteinen

2009-06-12T12:38:00.007+02:00

In een wapperend rokje op een te grote mannenfiets. Zo start mijn verkenning van Rotterdam. Gids van de dag is Jan, die de 18 jaren die hij reeds in deze stad vertoeft, ten volle kan inzetten. Hij voert me moeiteloos van de ene naar de andere brug, benoemt de hoge gebouwen, weeft historische feiten tussen zijn verhaal en oriënteert me in deze stad die meteen mijn hart verovert. Zo wijds, zo kosmopoliet, zo vol van waterkanten. In Antwerpen is het erg eenvoudig om je op het water te oriënteren: daar ligt de Schelde, punt uit. In Rotterdam word ik omgeven door water en geef ik het al snel op om daar wijs uit te geraken.
Aan een andere kade dan die waar wij staan, ligt een groot cruiseschip aangemeerd met de toepasselijke naam: Rotterdam. Jan zegt me dat het vertrekkensklaar ligt of net toekomt, want het wordt geflankeerd door twee kleine boten. Die boten zijn uitgerust als drijvende fonteinen. Ze kunnen drie krachtige waterstralen in de lucht spuiten ter verwelkoming of ter afscheid. Op dit moment zien we echter maar drie slappe flut-straaltjes die van weinig welkom getuigen. Tot vertrek zetten ze al helemaal niet aan. Hoewel...

We fietsen verder en na enkele minuten laat het dikbuikig cruiseschip van zich horen. Een zware hoorn vult de lucht boven het water en blijft tussen de moderne gebouwen hangen. De klank is vol en indrukwekkend. Net op het moment dat het geluid dreigt weg te ebben, volgt de volgende hoorn. De klank vult de kaaien met een spanning van vertrek en verre reizen.
Intussen zijn wij bij de kade beland waar de Rotterdammer haar trossen gelost heeft om voor volle zee te kiezen. Het schip laat ons achter aan de waterkant, tussen de andere uitwuivende mensen. En dan laten de drijvende fonteinen hun werkelijke kunsten zien. Terwijl de grote boot zich traag en statig keert op de Maas dribbelen de twee kleine boten rond haar flanken. Af en toe zetten ze zichzelf flink onder water alsof ze naar adem moeten happen. Maar meestal spuiten ze torenhoge waterstralen die de zonnestralen weerkaatsen. Dit is een gepast afscheid.
Het heeft mij ook blij gemaakt. Wat een kado, wat een timing zomaar tenmidden van een verkennende trip doorheen Rotterdam.

Heerlijke heemtuin

2009-06-10T10:36:00.002+02:00

Een heemtuin. Tot voor kort zei dit woord me weinig. Het innerlijk beeld dat zich op mijn netvlies nestelde: een keurig rechthoekig stukje tuin, omzoomd door kleine haagjes met tussenin bloemen- en kruidenperken. Met dat beeld in gedachten trok ik exact een week geleden naar een echt exemplaar. Ik was benieuwd. Mijn Amsterdamse gastvrouw José verricht er wekelijks twee uurtjes vrijwilligerswerk. Op haar uitnodiging mocht ik mee om met m'n handen in de aarde te wroeten. Na al de stadse indrukken leek me dat een weldadig vooruitzicht. Zoals dat gaat in Nederland sprongen wij die ochtend op de fiets, voor mij was dat een OV-fiets die José voor me gehuurd had op het station. Deze Openbaar Vervoer - fiets had echter een 'achteruit-trap-rem' en dat was behoorlijk lastig fietsen! Het leek alsof ik net leerde fietsen en af en toe zwalpte ik vervaarlijk een kruispunt over of kon ik ternauwernood stoppen voor een drukke baan. Gelukkig kwamen we heelhuids aan bij de heemtuin met de geweldige naam 'De Drijfsijs'.
(probeer dat maar eens snel en correct te typen)

José nam me mee voor een verkennende wandeling en meteen bleek hoe verkeerd mijn beeld was. De heemtuin bleek eerder een heembos te zijn. Een plek beheerd door William, in opdracht van de stad Amsterdam en dat al 35 jaar lang. Toen kreeg hij een stuk grond toevertrouwd om er een heemtuin aan te planten. Onervaren en met veel zelftwijfel ging hij aan de slag: bomen planten, paadjes aanleggen, ... Deze jaren van lief en leed resulteren in de plek die het vandaag is: een plek die ademt, open staat voor bezoekers, voor leergierigen, voor werkwilligen, voor genieters, voor praters. Want dat deden we, we praatten anderhalf uur aan één stuk door. Over de verschillen tussen België en Nederland. Over de kunst om te leven volgens dat waar je zelf in gelooft. De kunst om het plannen en organiseren los te laten en in te spelen op dat wat is en dat wat voortdurend veranderd. Het leek me dat hij in die 35 jaar ontzettend veel van de natuur geleerd had en dat hij er in geslaagd was dat in zijn leven te integreren. Enthousiast riep hij uit dat veel mooie momenten totaal onverwacht en ongepland op je pad komen. Zoals internationaal bezoek uit Antwerpen op een doordeweekse dag.

Na het gesprek liepen we de heemtuin in, om toch nog even de handen uit de mouwen te steken. Ik liep achter hem aan en beeldde me in dat de bomen en struiken vol plezier hun takken naar hem toe bogen, uit dankbaarheid, want zij stonden hier dankzij hem. Maar zoiets doet de natuur natuurlijk niet, die gaat haar gang. Bovendien was hij hier eveneens dankzij hen. Toch was het een bijzonder zicht om William fluitend over het pad te zien gaan en te weten dat hij dat al zo lang doet, doorheen dit gebied dat geen geheimen meer heeft voor hem. En tegelijk alle geheimen van de wereld in zich heeft. Hij wees ons op een kale mispelboom en vertelde dat die al die jaren prachtige bladeren had en dat het dit jaar plots gedaan was. Hij zei dit zonder weemoed in zijn stem, eerder met verwondering en aanvaarding: zo gaat dat, iets ouds ruimt baan voor iets nieuws.
Hierna gingen we aan het harken, er liepen bezoekers voorbij, hij sloeg een praatje, ik kreeg meer last van mijn allergie. Heerlijk al dat buitenwerk tussen de pollen!
Maar stiekem ben ik jaloers dat José op dit moment weer kan genieten van wat buitenwerk in de Drijfsijs.

Good food

2009-06-06T16:57:00.003+02:00

De Dalai Lama was in Amsterdam. Ik was ook in Amsterdam. Hij hield een lezing, ik niet. Dat ontdekte ik op de dag zelf. Wat een kans, ik zou naar hem kunnen gaan luisteren! Op de site merk ik al snel dat een kaartje bestellen en dan vooral ook betalen geen optie zal zijn. Ze bieden allemaal betalingsmogelijkheden aan die ik op dat moment niet ter beschikking heb. Maar kijk, de site heeft wél een 'ticket-prikbord' waarop Janneke meldt dat haar reispartner ziek geworden is en dat ze een kaartje over heeft. Ideaal voor mij om op gemakkelijke, cash-betalende wijze toch aan een ticket te geraken. Helaas lezen andere mensen ook sites dus wanneer ik Janneke aan de lijn heb, weet ze me te zeggen dat het ticket al weg is. Geen Dalai Lama dus, geen geestelijk inspirerende boodschap, geen intense groepservaring vandaag. Wel met de fiets de Amsterdamse stad in, door de Jordaan, langs de grachten.
Op mijn tocht beland ik aan het Spui, hét winkel-wandelgebied bij uitstek. Trams rijden af en aan, fietsers razen voorbij, winkelzakken deinen mee. Maar daarvoor ben ik niet gekomen, wel voor het Begijnhof dat hier ergens achter de muren te vinden is en de moeite zou zijn. Intussen ben ik in een licht dwaze bui van de honger en dwaal ik dwaas de grote poort door, het kleine hof in en meteen de kleine kapel binnen. Daar is een eucharistieviering bezig. Dat verrast me zo dat ik me spontaan op een kerkbank neerplof. Niet één keer bedenk ik me of vraag ik me af wat ik hier doe. Ik ben hier en de herkenning van de teksten, het mee prevelen van 'Hosannah in den hoge' doet me meer dan ik voor mogelijk hield. Twee priesters gaan de mis voor, twee jonge mannen zijn het. De ene komt soms moeilijk uit zijn woorden en spreekt in zijn preek over naastenliefde. De andere ziet er uit als een Boeddhistische monnik in katholieke gewaden. Ongelooflijk, ik krijg hier mijn mini-versie van het Dalai Lama bezoek. De portie geestelijk voedsel proeft goed.

Maar de inwendige mens wil ook wat (een hostie is heus niet voldoende) dus de honger stuwt me verder, naar De Waaghals, een lekker vegetarisch restaurant in de Pijp. In afwachting van mijn date schrijf ik wat en luister ik stiekem gesprekken af. En waarachtig, de dame aan de tafel naast mij begint over het bezoek van de Dalai Lama. Ze hoorde iemand die er bij was en die was er vol van. Ik kan niet anders dan hen aan te spreken en naar meer details te vragen. Blijkbaar is de hoogheid D.L. een zeer aimabel en gezellig spreker met de nodige dosis humor. Hij zet zich op zijn gemak op het podium, krabt eens op z'n hoofd en leest een boeddhistische spreuk voor alsof hij ze nog nooit hoorde. 'That is so true', laat hij er schijnbaar verbaasd en glimlachend op volgen. Het vraagt concentratie om hem te beluisteren, maar de algemene, ingespannen en blije sfeer van het publiek maakt er sowieso een bijzonder moment van.

De Dalai Lama was in Amsterdam. Het voelt alsof ik er bij was.

Hondse dag

2009-06-06T16:33:00.001+02:00

Met de fiets aan de hand ploeg ik door een grasveld. De zon schijnt, thee een appeltaart wachten als beloning. Plots voel ik iets zachts onder mijn linkervoet die tijdens het stappen naar achteren wegschuift. Dit kan wel eens het begin van iets onaangenaams zijn. Iets onaangenaams zoals een koude druppel recht in je nek, een haar tussen je boterham of… hondenpoep! Jawel,het laatste, waarvoor ik in hometown Antwerpen steeds zo beducht ben, maar hier in een Rotterdams park mijn focus niet had scherp staan. Die ene stap was zo stevig en vakkundig dat mijn hele sandaal nu onder stinkende gele hondenpoep zit. Die brij is zelfs door de gaatjes van mijn sandaal gedrongen zodat er ook gele vlekken op mijn voet zitten. Absoluut afschuwelijk vreselijk dégoutant. Andere woorden zijn hier niet voor. Vanaf dat moment staat mijn dag in het teken van de hond, en neen, dat is geen sterrenkundige uitspraak.

Rotterdammers houden blijkbaar van honden en dat is nog zacht uitgedrukt. Op het strand aan een meer lopen bijna evenveel honden als baasjes. Blijkbaar is een hond per gezin ook wat weinig, liefst een klein hondje voor mevrouw en een stoer exemplaar voor meneer. Al deze honden snuffelen graag aan elkaars kont, houden van een goed robbertje vechten en lopen liefst over andere mensen hun handdoeken heen. Of beter nog: als ze uit het meer komen,schudden ze zich eerst uit temidden van een ander gezin vooraleer ze weer naar hun baasje gaan. Toeval of goed getraind?
Zoals dat gaat met dingen waar je begint op te letten: die zijn plots overal. Ik zie honden op de fiets, op een bakje achterop de scooter, tussen de benen van een man in een karretje, op het dek van een boot, in de tuin, lopend naast een fiets. Tijdens een lunchstop ga ik naar de WC en moet even wachten in de rij. Voor mij staat een vrouw met een grote zonnebril, naaldhakken, veel goud om de nek en een decolleté waar je duizelig van wordt. Ze heeft in haar hand een hondenlijn waaraan een chihuahua bungelt. Het kleine beestje lijkt zenuwachtig, maar volgens mij is dat hun natuurlijke staat. Zodra de deur opengaat dribbelt de vrouw de WC in met het mormel in haar kielzog. Dat beest gaat mee de WC in alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Wat is er mis met lekker ouderwets de leiband van de hond aan de tafelpoot binden? Of heeft de hond misschien een eigen stoel en ook een plaatsje in bed naast mevrouw, hoewel ik denk dat hij perfect in haar décolleté past.
Maar wellicht oordeel ik te snel en was het gewoon Chichi die erg dringend moest.

Blauw scherm

2009-05-27T15:49:00.004+02:00

Na de rode man kwam jammer genoeg het blauwe scherm. Nadat ik snel snel mijn printer van het nieuw patroon had voorzien, ontdekte ik dat mijn laptop er geen zin meer in had. Dat liet hij mij weten door eerst 20 minuten het startscherm te laten zien, gevolgd door een blauw scherm. Op dat blauwe scherm deed hij een zwakke poging om mij uit te leggen hoe ik hem zou kunnen helpen. De uiterst onaangenaam geschreven tekst maakte me echter niets wijzer. Ik deed nog even alsof ik van aanpakken wist en probeerde hem in veilige modus te starten, maar enig resultaat bleef uit. Stilletjes sloop er een gedachte in mijn hoofd: 'mijn computer is gecrasht', gevolgd door een 'oh neen, nu ben ik helemaal afgesloten van de buitenwereld'. Het kwam me onwerkelijk voor. Maar ik gaf de moed nog niet op. Mijn laptop kreeg een mensengemoed en zou misschien 's avonds wel weer zin hebben om op te starten. Mijn rationele brein stelde nog zwakjes de vraag: 'jamaar, wat zou er dan veranderd zijn tussen nu en vanavond?' maar selectief doof zijn helpt in zulke gevallen. Een klein restje hoop vergezelde me door de dag.

Groot was mijn verbazing toen ik 's avonds mijn laptop weer aanzette. Hij startte weer op! Tot ik zag dat het bij het startscherm bleef. Zelfs geen blauw scherm meer. This is the end, ontkennen had totaal geen zin meer. En nog later kwam het besef dat ik waarschijnlijk ook alle gegevens van mijn laptop kwijt zou zijn. Gelukkig had ik nog niet zo erg lang geleden een deel documenten op een USB-stick gezet. Maar niet mijn foto's, mijn muziek enz. De vergelijking van fotoboeken die in de brand blijven gleed door mijn hoofd.

Zes volle dagen heb ik zonder eigen computer doorgebracht. Ze hebben me doen beseffen hoezeer ik ingebed ben in een digitale wereld. Treinuren? Die zoek je toch even op. Nu niet dus, op naar het loket in een station. Hoe laat dat optreden begint? Dat google je toch even. Niet dus. Iemand in Nederland bellen op het vaste toestel? Dat doe je toch even via Skype. Niet dus.
Maar kijk, enkele fijne IT-knobbels uit mijn omgeving hebben ervoor gezorgd dat ik dit tekstje nu op een heerlijke MacBook aan het typen ben én dat mijn vorige laptop in de ziekenboeg ligt, mét hoop op recovery van enkele files.

Als een kind zo blij ben ik met de kleine verrassingen van mijn MacBook. Een ingebouwde webcam, een scherm dat automatisch lichter of donkerder kleurt naargelang het omgevingslicht, een trackpad waar je met één, twee of drie vingers andere commando's kan geven, eindeloze combinatietoetsen én een heerlijk koel aluminium frame.
Vanaf nu is het Me, Myself and Mac!

Rode man

2009-05-27T15:25:00.003+02:00

Vorige week was ik eindelijk tot in de winkel geraakt om een nieuw inktpatroon voor mijn printer te kopen. Dit 'eindelijk' heeft hoegenaamd niets met tijd te maken (dat zou hilarisch zijn) maar wel met 'graagte'. Ik doe zulke aankopen immers niet graag, maar het werd echt noodzakelijk. De trouwe blog-lezer kent inmiddels mijn geweldige liefdesverhouding met winkels zoals daar zijn Saturn, MediaMarkt en andere. Die lezer ziet mij al vol blijdschap de winkel binnenhuppelen, door de rekken dartelen en blindelings mijn weg naar het juiste rek vinden. De inktpatronen roepen me toe 'koop mij, koop mij'!
Deze keer ben ik voorbereid. Op een briefje heb ik mijn type printer en de nummers van zowel het zwart-wit als van het kleuren inktpatroon.
Nu herinner ik mij dat andere merken ook patronen aanbieden die passen in een HP-printer. Assertief spreek ik een man aan die duidelijk in deze rayon aan het werk is: vakkundig laadt hij dozen vol patronen aan onhandige haakjes in het rek. Hij geeft me een ontwijkend antwoord. Ik vraag assertief door en krijg te horen dat hij 'enkel maar' de rekkenvuller is. Zelfs nog specifieker de rekkenvuller van deze muur. De andere muur, daar kent hij niets van. Daar hangen inktpatronen van andere merken. Hoe ver doorgedreven kan de specialisatie van je job zijn? Ik hoop dat iemand het overzicht nog behoudt. Dat blijken de mensen in het rood te zijn. Hen kan je aanspreken met al je vragen. En inderdaad, de man in het rood blijft helemaal rustig bij mijn vraag. Meer nog, de rode man raadt mij die andere patronen af, professioneel beargumenteerd uiteraard. Waarbij ik hem zie denken: 'Ik zal mijn spierballen eens doen rollen en deze dame een pakje vakjargon bezorgen'.
Vijf minuten later wandel ik buiten met het dure HP-patroon. Ik ben een schaap, ik geef het toe.

Mensenmoed

2009-05-16T16:00:00.001+02:00

Wat is moedig zijn?
Een hele tijd geleden las ik in de krant over een bijzondere vliegtuiglanding. Een Amerikaanse piloot zette zijn Boeing niet neer op de landingsbaan maar op de Hudson rivier. Het was een noodlanding eerste klas die hij perfect uitvoerde. Op de bewondering die hem te beurt viel, reageerde hij droog: ‘Ik voerde enkel mijn job uit.’
Was dit een moedig man, een held, een dappere daad? Bij ‘moedig zijn’ is de link met zulke super-acties snel gelegd. Onze helden zijn moedig en dapper. Maar hoeveel helden resten er ons nog? En zoeken we het niet te ver?
Iemand vertelde me dat moed de ene kant van de medaille is waarvan de andere kant liefde is. Moed is de mannelijke kant, liefde de vrouwelijke. In een relatie zou het dus zo werken dat de vrouw liefde geeft en als aanvulling daarop moed ontvangt van haar man. En vice versa. Waarbij liefde geven uiteraard verder gaat dan het vriendelijke, glimlachende vrouwtje zijn en dapper zijn verder dan het heldhaftige mannetje uithangen.
Maar ook in onszelf hebben we een mannelijke en vrouwelijke kant en eenzelfde wisselwerking tussen liefde en moed. Als ik mezelf graag zie, dan heb ik de moed om mezelf te laten zien. Als ik mezelf graag zie, dan durf ik mijn hart open te stellen. Dan heb ik de moed om te vragen wat ik nodig heb. Dan heb ik de moed om in de wereld te staan en verantwoordelijkheid te dragen voor mijn eigen daden.
Echte liefde voelen voor mezelf, voor wie ik ben met alles erop en eraan is niet evident. Maar op de momenten dat het er is, voel ik hoe groot de kracht ervan is.
Moedig zijn is dus des mensen: wij blijven de moed vinden om liefdevol het leven aan te gaan. Telkens opnieuw, want één dapper mens is er twee waard (een lieve vrouw én een moedige man in 1)!

Nieuws

2009-05-12T13:45:00.003+02:00

Nieuw vanaf vandaag: als je op de foto hiernaast onder 'smukker' klikt, krijg je meer foto's te zien van eigen gemaakte oorbellen.

Mooi Marginaal

2009-05-12T11:36:00.002+02:00

Met de fiets richting Conscienceplein, dat is een fijn tochtje, de halve stad door, met op het einde een mooie, knusse plek om te belanden. Het heeft lang geduurd vooraleer ik dat plein leerde kennen, en toen ik het dan kende vond ik het niet gemakkelijk terug – hoewel het drie toegangswegen heeft. Het is dan ook geen plein dat al van ver roept: ‘Ja, hier, hier is het, hier sta ik!’ Het is eerder het soort plein dat stil zegt: ’Verrassing, hier ben ik, dat had je niet verwacht hé.’ Om je dan verder met rust te laten en te laten ontdekken.
Mijn eindbestemming is de Nottebohmzaal van de Erfgoedbibliotheek Hendrik Conscience. Uit de folder: ‘De tentoonstelling Mooi Marginaal toont fraaie, met de hand gebonden boeken, vaak sublieme staaltjes van typografie en stuk voor stuk papieren kunstwerkjes.’ Meer heb ik niet nodig om op mijn fiets te springen!
De architectuur van de bibliotheek zelf is al indrukwekkend (tot de inrichting van de toiletten toe) maar de zaal in kwestie is overdonderend. Rijen van oude boekenruggen die met elkaar vergroeid lijken en tussen de rijen door staan grote bustes van mannen van geschiedkundig belang. Twee grote wereldbollen staan als wachters op het einde van de zaal elk in hun glazen kast. De wereld staat hier te boek, je voelt de woorden wegen op de planken. En dan temidden van al dat fraais nog meer fraais: de handgemaakte boeken waaruit ambacht en liefde spreken. Ook zonder facts and figures zie ik dat dit bijzonder is. Ik dwaal door de zaal en laat de boeken op me inwerken. Soms treft de inhoud me, één zin of een woord, en soms laat de typografie sporen na. De verzameling is uiterst divers. Er liggen prenten met spitsvondige woordgrapjes van een vereniging die strijdt tegen de ‘verengelsing’ van het Nederlands. Zo zie je een jager die tegen een hert zegt: ‘Leg je gewei af of ik schiet je tot moose’. Heerlijk toch, ambacht én humor tezamen. Als dan op het einde een suppoost nog eens benadrukt dat deze boeken met loden letters gezet zijn, groeit mijn bewondering zo mogelijk nog.
Met eigen ogen bekijken? Haast je, na 14 juni verhuist de tentoonstelling.

Taart

2009-05-08T11:42:00.002+02:00

Liefste blog-lezer.
Graag deel ik het volgende fijne nieuws met jullie.
Mijn blog-tekstje 'gele zee' van 6 april is in het stadsblad 'De nieuwe Antwerpenaar' beland. De redactie stapte met een grote taart naar de groendienst om hen in mijn naam te bedanken. Ze waren aangenaam verrast en dat zie je ook op de foto: 11 enthousiaste groendienstenaars tenmidden van de gele paasbloemenzee.
Goede vibes verspreiden is eenvoudig en behoorlijk deugddoend.
Wie volgt?

Manège-paard/praat

2009-04-28T15:50:00.006+02:00

Aha, bezoek!
Kom eens hier, ik wil u graag van dichtbij bekijken.

Die durft precies niet hé?
Zo’n schichtig menselijk wicht. Tja, en ik kan niet verder want dat verdomd houten schot staat in mijn weg.

Volgens mij heeft ze een poëtische ziel. Ik weet dat, ik voel zo’n zaken aan, ik herken dat. Kijk, ik word er meteen helemaal melancholisch van.

Ze ziet er wel wat verloren uit. Waar zou haar kudde zijn?
Volgens mij verzorgt haar baasje haar niet genoeg. Kijk maar eens naar haar haren, amper gekamd en een flauw staartje.

Tsss. Ik schaam me in haar plaats.

Ach dames, jullie zien toch dat ze wat anders te doen heeft dan over zichzelf vertellen. Strijk uw manen glad en poets uw gebit op. Ze heeft een fototoestel vast. We komen vast en zeker in ‘Alles voor uw paard’!

Linkeroever lente

2009-04-28T15:40:00.003+02:00

Soms lijkt het alsof er een deur open gaat in het bos. Schurend en krakend buigen de takken heen en weer. Even droom ik weg en dan vraag ik me af waar die rivier stroomt. Ik vergis me, het is geen rivier, het is het geluid van ruisende bomen. Wolken schuiven voorbij. Een konijn hupt verschrikt weg. Jonge boompjes staan flink rechtop in hun beschermend jasje. De zon priemt tussen het gebladerte.
Ook op Antwerpen Linkeroever is het volop lente.